W tych dniach Prokuratura Rejonowa Warszawa-Mokotów podjęła na nowo dochodzenie w sprawie publicznego nawoływania przez Serhija R. do nienawiści na tle narodowościowym. W 2009 r. zamieścił on obraźliwe teksty na portalu internetowym www.ukrnationalism.org.ua. Jest to czyn opisany w art. 256 kodeksu karnego. Jeden z mieszkańców Olkusza, który stale przegląda ukraińskie portale, powiadomił o całej sprawie organy ścigania. Pomimo ewidentnych dowodów przestępstwa prokurator sprawę umorzył. Na szczęście, jego przełożeni pod dwóch latach wyjęli zakurzone akta z przepastnej szafy i przekazali je do ponownego rozpatrzenia. Widocznie któryś z nich doszedł do wniosku, że w tak drażliwej sprawie zamiatanie pod dywan nic nie da.

Prokuratura warszawska wznowiła także sprawę znieważenia dr. Jerzego Bukowskiego z Porozumienia Organizacji Niepodległościowych i Kombatanckich w Krakowie i mojej skromnej osoby, w związku z naszą przynależnością narodową, tj. o czyn z art. 257 kk. Warto przypomnieć, że obaj zostaliśmy zaatakowani tylko dlatego, że protestowaliśmy przeciwko prowokacji w postaci tzw. Rajdu Bandery, który po wyłudzeniu polskich wiz próbował przekroczyć granicę w Medyce k. Przemyśla. Prowokacja ta się nie udała, gdyż w ostatniej chwili (lepiej późno niż wcale) szefowie MSW i MSZ poszli po rozum do głowy i pod wpływem protestów nie wpuścili rajdu do Polski. Za organizatorami tego przedsięwzięcia stali neofaszyści z Kongresu Ukraińskich Nacjonalistów, powielający opętańcze idee przedwojennej Organizacji Nacjonalistów Ukraińskich, odpowiedzialnej za liczne zbrodnie i zamachy.

Warto dodać, że redakcja wspomnianego portalu internetowego ma siedzibę w Kijowie, a treści przez nią zamieszczane są nafaszerowane kultem zbrodniarzy wojennych, agresywnym antypolonizmem i antysemityzmem. Funkcjonowanie tej strony i wielu innych źle wróży mistrzostwom piłkarskim Euro 2012, gdyż do Lwowa, Kijowa, Doniecka i Charkowa już za kilka miesięcy przyjadą kibice z całego świata, także z Polski i Izraela. O ile w miastach wschodniej Ukrainy będą oni mogli się czuć bezpiecznie (nie licząc plagi kieszonkowców, złodziei samochodów i prostytutek), o tyle we Lwowie mogą być narażeni na agresję, i to nie tylko słowną. Organizacje kibiców sportowych są tą sytuacją bardzo zaniepokojone, ale PZPN jak zwykle udaje, że o niczym nie wie.

Na ten temat mówiłem podczas niedawnych spotkań autorskich zorganizowanych przez kluby GP m.in. w auli Uniwersytetu Opolskiego (swojego czasu wysadzonej w powietrze przez braci Kowalczyków) oraz w Polskiej Misji Katolickiej przy bazylice św. Jana Chrzciciela w Berlinie. Szczególnie wypowiedzi z tego ostatniego spotkania zostały zrelacjonowane przez PAP, a co za tym idzie - rozpowszechnione w mediach internetowych. Pomijając sensacyjne tytuły, jakimi je opatrzono, to dobrze się stało, że opinia publiczna mogła się dowiedzieć o tym, co szykuje się za wschodnią granicą z okazji piłkarskiego święta. Szkoda tylko, że trzeba jechać aż do stolicy Niemiec, aby polski dziennikarz się tym zainteresował. A może to jest tak, że w miejscu, gdzie narodził się hitlerowski system totalitarny, przestrogi przed zbliżającą się powtórką z historii są traktowane poważniej?

Mądry Polak po szkodzie - mówi stare powiedzenie. Może jednak zarówno Grzegorz Lato, jak i gen. Krzysztof Bondaryk, szef ABW, nie będą czekać, aż bojówkarze z organizacji nacjonalistycznych, np. partii Swoboda, zaatakują pod lwowskim czy kijowskim stadionem autobusy z naszymi obywatelami. Przecież dla fanatyków przyjazd licznych grup cudzoziemców, zwłaszcza dziennikarzy, kamer telewizyjnych, będzie idealną okazją, aby zaistnieć. Przykładem, do czego prowadzi pobłażanie dla szowinizmu, jest niedawne pobicie 16-letniego chłopca na Litwie tylko za to, że na ulicy mówił po polsku.

Na koniec dobra wiadomość. Po dwuletnich staraniach Uniwersytet Wrocławski wydał wreszcie publikację pt. "Prawda historyczna a prawda polityczna w badaniach naukowych. Ludobójstwo na Kresach południowo-wschodniej Polski w latach 1939-1946". Jest ona zbiorem referatów wygłoszonych w 2010 r. na konferencji naukowej pod tym samym tytułem. Redaktorem wydania jest niestrudzony prof. dr hab. Bogusława Paź, który przez wiele miesięcy staczał boje, aby konferencja w ogóle się odbyła, a później, aby ukazała się publikacja. Wielkie słowa uznania za wytrwałość! Książkę powinni nabyć ci, którzy chcą zobaczyć, jak poprawność polityczna fałszuje obraz przeszłości. Można zamawiać pocztą. Adres: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, pl. Uniwersytecki 15, 50-137 Wrocław, tel./faks 71 375 27 37, e-mail: biuro@wuwr.com.pl

Należy odnotować sesję historyczną o Kresach, przygotowaną w styczniu br. przez Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Ziębicach. W czasie sesji wyemitowano fabularyzowany film dokumentalny pt. "Utracone dzieciństwo", oparty na wspomnieniach Tadeusza Kołtowskiego, który jako młody chłopiec był świadkiem zamordowania swoich rodziców przez UPA na Wołyniu. W filmie nakręconym pod kierunkiem Małgorzaty i Grzegorza Noculaków wystąpili uczniowie. Podobna sesja wzbogacona filmem "Zapomnij o Kresach" oraz relacją świadka historii ks. Tadeusza Patera odbyła się także w Zespole Szkół w Radymnie k. Jarosławia. Dla dyrekcji i nauczycieli obu placówek edukacyjnych wielkie słowa uznania.

ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Gazeta Polska, 1 lutego 2012 r.

Jedną z cichych bohaterek, którym Polska zawdzięcza swoją niepodległość, była Anna Śniadowska z domu Szwed. Choć skromna z natury, w antykomunistycznej opozycji funkcjonowała jak dynamit. Miała ogromną siłę woli, a przy tym była osobą na wskroś uczciwą i oddaną wspólnej idei. Wszyscy lubili tę miłą i sympatyczną dziewczynę w okularach z długimi ciemnymi włosami.

Urodziła się 3 marca 1955 r. w Bielsku-Białej. Po maturze, jak wiele jej kolegów i koleżanek, wyjechała na studia do Krakowa. Od dziecka była utalentowana humanistycznie, więc wybrała polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po buncie robotników w Ursusie i Radomiu czynnie zaangażowała się w działalność opozycyjną. Została współpracownikiem warszawskiego Komitetu Obrony Robotników, roznosiła ulotki i organizowała spotkania.

W maju 1977 r. został zamordowany Stanisław Pyjas, także student polonistyki. Po tym wydarzeniu Anna wstąpiła do Studenckiego Komitetu Solidarności. Nadal kolportowała bibułę, w tym pismo "Robotnik", prowadziła działalność edukacyjną wśród uczniów klas licealnych i studentów. Po ukończeniu polonistyki studiowała także filozofię na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.

Właśnie wtedy ją poznałem. Spotkaliśmy się w mieszkaniu Pelagii Potockiej, krakowskiej arystokratki, mieszkającej na poddaszu swojego dawnego pałacu na rogu Rynku Głównego i ul. Brackiej. Jej poddasze oraz mieszkanie Matyldy z Sapiehów Osterwowej, też arystokratki, były miejscem spotkań konspirujących studentów. Schronienie znajdowały w nich rzesze młodych ludzi o najróżniejszych poglądach: począwszy od prawicowych konserwatystów, a na hippisach i lewakach skończywszy. Wśród zabytkowych mebli i obrazów poniewierały się powielacze, sitodruki oraz sterty papieru. Tutaj poznałem innych członków krakowskiego SKS-u, w tym Bronka Wildsteina, Józefa Barana i, niestety, Leszka Maleszkę, który okazał się być zarejestrowany jako tajny współpracownik SB.

W konspiracji Ania była członkiem redakcji niezależnego pisma studenckiego "Indeks" oraz współorganizatorką biblioteki SKS-u, za co była wielokrotnie zatrzymywana i przesłuchiwana przez SB.

Wraz z wybuchem Solidarności Ania współtworzyła krakowskie struktury związkowe, a później małopolskie. Organizowała też kursy dla nauczycieli z zakresu historii współczesnej oraz literatury. Została internowana 13 grudnia 1981 r. Była przetrzymywana w więzieniach w Kielcach i w Gołdapi. Zwolniono ją w lipcu 1982 r. Przez wiele lat pozbawiona była możliwości zatrudnienia. Mimo to prowadziła działalność podziemną w środowisku robotniczym Nowej Huty.

W tym czasie poznała Andrzeja Śniadowskiego, studenta historii, z którym się zaręczyła. Po moich święceniach kapłańskich w 1983 r. zwróciła się do mnie z prośbą, bym pobłogosławił jej związek małżeński. Miałem ogromną tremę, gdyż była to pierwsza para, której udzielałem błogosławieństwa. W kościele był cały kwiat ówczesnej opozycji.

Od 1989 r. Ania pracowała jako nauczycielka w Zespole Szkół Budowlanych, a następnie w Zespole Szkół Odzieżowych nr 2. Również jej mąż Andrzej pracował w szkołach, ucząc historii. Miała dwoje dzieci. Niespodziewanie u Ani wystąpiły objawy wrodzonej, nieuleczalnej choroby. W 2000 r. musiała przejść na emeryturę. Gasła w oczach. Miała pełną świadomość nadchodzącej śmierci. Na jej prośbę udzieliłem jej wiatyku i namaszczenia chorych. Gdy po raz ostatni ją widziałem, prosiła, abym odprawił kilka mszy świętych w intencji osób, które przyjdą na jej pogrzeb.

Zmarła 28 stycznia 2002 r. Współprowadziłem jej pogrzeb. Pochowana została na cmentarzu na nowohuckim Grębałowie. 29 bm., w dziesiątą rocznicę jej śmierci, o g. 12, w kaplicy Pojednania, w Arce Pana w Krakowie-Nowej Hucie zostanie odprawiona msza św. o spokój jej duszy. W imieniu Rodziny serdecznie zapraszam wszystkich przyjaciół z dawnych lat.

Myśląc o polskich bohaterach, gorąco popieram projekt ustawienia w Gorcach pomnika ku czci niezłomnego partyzanta, Józefa Kurasia ps. "Ogień", rodem z Waksmundu k. Nowego Targu, który walczył z okupantem niemieckim i komunistycznym. Pomnik ten powstaje z inspiracji Fundacji Pamiętamy, której celem jest przywrócenie pamięci społecznej o Żołnierzach Wyklętych, czyli o tych ludziach, którzy podjęli walkę zbrojną z komunistami. Inicjatywa ta spotkała się z zajadłym atakiem niektórych środowisk, głównie związanych z "Gazetą Wybiórczą". Jeden z Czytelników napisał do mnie ostatnio: "Podczas sesji Rady Gminy Nowy Targ odczytano list sygnowany przez osobę przewodniczącego Towarzystwa Słowaków. Była to jedna wielka inwektywa pod adresem dzielnego górala z Waksmundu. List ten dostosował się zresztą poziomem do sposobu argumentacji części radnych. Nazywając rzecz po imieniu, czułem się, jakby wehikuł czasu przeniósł mnie do roku 1965, wprost na zebranie lokalnego aktywu ORMO (oczywiście mam na myśli jedynie tych radnych, którzy w dyskusji posługiwali się inwektywą)". No cóż, propaganda uprawiana przez aktyw PZPR robi swoje, ale tym bardziej trzeba wesprzeć tę inicjatywę. Wybieram się w sierpniu na poświęcenie pomnika, a o wszystkich przygotowaniach będę informować na bieżąco.

ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Gazeta Polska, 25 stycznia 2011

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Gazeta Polska Codziennie, 24 stycznia.

Od piętnastu lat działa ogólnopolska kapituła Medalu św. Brata Alberta. Co roku zbiera się ona tuż po Bożym Narodzeniu, w rocznicę śmierci swojego patrona, który sto lat temu odszedł do nieba w dniu 25 grudnia. Przyznaje ona medale za niesienie pomocy osobom niepełnosprawnym. W 1997 r. wyróżnienie to otrzymał ks. kard. Franciszek Macharski, a w 1998 r. premier Jerzy Buzek i prof. Zbigniew Brzeziński. W latach następnych medale otrzymali m.in. śp. bp Jan Chrapek, ks. kard. Stanisław Dziwisz, rzecznicy praw obywatelskich prof. Andrzej Zoll i śp. dr Janusz Kochanowski, aktorki Anna Dymna, Ewa Błaszczyk i Małgorzata Kożuchowska, piosenkarki Eleni Tzoka i Lidia Jazgar, krakowskie Bractwo Kurkowe, sportowcy Robert Korzeniowski i Otylia Jędrzejczak, podróżnik i polarnik Marek Kamiński, piosenkarze Paweł Kukiz i Adam Nowak. Medal, przedstawiający św. Brata Alberta przytulającego dzieci, zaprojektowany został przez Krzysztofa Sieprawskiego, podopiecznego Schroniska dla Niepełnosprawnych w Radwanowicach.

Również w tym roku ogłoszono kolejnych laureatów. Zostały nimi cztery osoby. Pierwszą z nich jest psycholog Joanna Puzyna-Krupska z Warszawy, matka siedmiorga dzieci. Jest wdową po śp. ministrze Januszu Krupskim, który zginał w tragedii smoleńskiej. Jeszcze jako studentka była animatorką Ruchu Wiara Światło, w ramach którego zakładała w Lublinie wspólnoty składające się z osób niepełnosprawnych intelektualnie, ich rodziców oraz młodych wolontariuszy. W ostatnim czasie stała się liderem ruchu rodzin wielodzietnych. Jako prezes Związku Dużych Rodzin Trzy Plus, który współzakładała, upomina się o prawa rodzin, a szczególnie matek, które obecny system pozbawia środków do utrzymania. Jest też ekspertem episkopatu do spraw rodziny i jego delegatem do rządowo-kościelnego zespołu roboczego do spraw rodziny. Na pytanie, kim jest z zawodu, odpowiada krótko - matką.

Drugim laureatem jest aktor Emilian Kamiński, także rodem z Warszawy. Jest on założycielem Fundacji Atut. Obejmuje ona patronatem akcje charytatywne i m.in. nieodpłatnie udostępnia pomieszczenia teatralne, a pracownicy i aktorzy teatru dzielą się swoją wiedzą i doświadczeniem, zgodnie z przyświecającą fundacji misją "Dzielić się i pomagać". Na co dzień współpracuje z osobami niepełnosprawnymi. Często podkreśla, że ludzie ci "powinni pracować i rozwijać się, (...) nie bójcie się dać im pracę. Ja mam w swoim zespole kilku znakomitych pracowników, których lubię, szanuję i cenię". Poprzez założony przez siebie Teatr Kamienica wspiera także inne inicjatywy. Współpracuje m.in. z ojcami kapucynami w ramach akcji Jadłodajnia Miodowa. W Teatrze Kamienica odbył się cykl przedstawień. Dochód z biletów, a także z aukcji, które towarzyszyły każdemu z tych spotkań, przeznaczony został na budowę jadłodajni oraz ośrodka dla bezdomnych i ubogich. W teatrze tym odbywają się również takie wydarzenia jak: koncert charytatywny dla chorych artystów, akcja edukacyjno-informacyjna "Szpik pozwala ujść z życiem" oraz teatralne warsztaty dziecięce.

Trzecim laureatem jest ks. Wiesław Balewski, michalita z Torunia, zamieszkały obecnie w klasztorze w Pawlikowicach k. Wieliczki. Ze wspomnianym Ruchem Wiara i Światło zetknął się w 1991 r. - Zafascynowało mnie piękno i bogactwo darów niepełnosprawnych intelektualnie - wyznał. Później został kapelanem wspólnoty Miluśińscy w Krakowie. W 2003 r. wybrano go na kapelana Ruchu, co zatwierdził Episkopat Polski. W wywiadzie dla KAI powiedział: - Chciałbym, żebyśmy zaangażowali się w działania formacyjne i uwrażliwiali ludzi na problem niepełnosprawnych. I dawali świadectwo, pokazywali, jak piękni są ludzie upośledzeni, jak działa w nich Bóg. Jego zdaniem formacja ludzi Kościoła - kleryków i księży - jest najpilniejszym zadaniem dla Ruchu. - Istnieje duża potrzeba kapelanów, nie każda wspólnota niepełnosprawnych, ich rodziców i przyjaciół ma opiekujących się nią księży.

Czwartym laureatem jest Jacek Golczyński z Wilna, od lat mieszkający w Łodzi. Jest inżynierem konstruktorem. Ma niepełnosprawnego syna Patryka z rozpoznaniem autyzmu. Wraz z rodzicami dzieci niepełnosprawnych założył Koło Pomocy dla Dzieci Autystycznych. Od 1986 r. działał również w Duszpasterstwie Dzieci Niepełnosprawnych, które powstało z inicjatywy ojców franciszkanów, realizując obozy i kolonie dla rodzin osób niepełnosprawnych. Jako inicjator tej pionierskiej działalności zajął się organizacją całego przedsięwzięcia i prowadził pierwszy dwutygodniowy turnus. Kolonie te organizowane są do dziś. W 1988 r. nawiązał współpracę z Fundacją im. Brata Alberta. Był jednym z inicjatorów powstania jej filii w Łodzi. Dzięki jego staraniom Fundacja otrzymała od władz miasta w wieczyste użytkowanie działkę i budynek przy ul. Helenówek 7. Istnieje tam dzisiaj Dom Pomocy Społecznej dla mężczyzn. Przyczynił się także do powstania podobnego domu w Chorzeszowie k. Łaska. Był jednym z inicjatorów wniosku do Sejmu o przyznanie wcześniejszych emerytur rodzicom dzieci niepełnosprawnych. Sejm przyznał im to prawo w 1989 r.

Wręczenie medali odbędzie się 12 marca br. w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie, w trakcie XII Ogólnopolskiego Festiwalu Twórczości Osób Niepełnosprawnych "Albertiana" 2012, organizowanego przez Fundację im. Brata Alberta oraz Fundację Anny Dymnej Mimo Wszystko.

ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Gazeta Polska, 18 stycznia 2012 r.

.

ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Gazeta Polska Codziennie, 17 stycznia 2012 r.

W ostatnich dniach przyszło mi pożegnać dwóch przyjaciół. Byli oni osobami z innych, starszych roczników, ale dla mojego i młodszego pokolenia stali się autentycznymi wzorami. Pierwszą z tych osób był ks. prałat Stanisław Mszal, dziekan dekanatu w Trzebini i emerytowany proboszcz w Psarach. W wieku 77 lat odszedł w Nowy Rok nad ranem. Do jubileuszu 50-lecia kapłaństwa zabrakło mu zaledwie kilka miesięcy. Urodził się w Zubrzycy Górnej pod Babią Górą, na polskiej części Orawy. Wielki wpływ na jego wychowanie miał tamtejszy proboszcz ks. Franciszek Szymonek, gorliwy kapłan, a zarazem polski patriota, skazany przez władze komunistyczne w 1953 r. na dożywotnie więzienie za działalność niepodległościową. Z powodu złego stanu zdrowia wyszedł na wolność po kilku latach. On to nauczył młodego Stanisława miłości Boga i Ojczyzny. Jego wychowanek, idąc drogą powołania kapłańskiego, przyjął święcenia z rąk abp. krakowskiego Karola Wojtyły, który po kilku latach skierował go do tworzenia parafii w Psarach w powiecie chrzanowskim. Nawiasem mówiąc, powstała ona z parafii w Płokach, której proboszczem był inny niezłomny kapłan, ks. Michał Rapacz, zamordowany przez tzw. nieznanych sprawców, dziś kandydat na ołtarze.

W Psarach ks. Mszal spędził prawie 40 lat, budując nową świątynię, a przede wszystkim prowadząc duszpasterstwo na tym niełatwym terenie. Był człowiekiem bardzo oddanym sprawom społecznym i charytatywnym. Spotkałem się z nim 15 lat temu, gdy w Trzebini powstała filia Fundacji im. Brata Alberta, która doprowadziła do powstania warsztatów terapii zajęciowej i świetlicy terapeutycznej dla osób niepełnosprawnych intelektualnie, głównie dzieci i młodzieży. Od razu poparł to dzieło, stając się wiernym współpracownikiem. Osobiście jestem mu wdzięczny za pomoc (tak duchową, jak i materialną) w trudnym dla mnie czasie, gdy w 2006 r. w archidiecezji krakowskiej z powodu tzw. kryzysu lustracyjnego rozpętała się nagonka na osoby pragnące prawdy. To dzięki niemu i kilku innym uczciwym i niezłomnym braciom kapłanom mogłem to wszystko przetrwać. Będę mu za to wdzięczny do końca życia.

Jeden z jego uczniów, żegnając go w czasie pogrzebu, powiedział, że robi to w imieniu setek ludzi, których w niewielkiej, leżącej z dala od wielkiego świata wiosce najpierw ochrzcił, a następnie wychował na porządnych chrześcijan i obywateli. Tak jak w całej Polsce można mówić o pokoleniu Jana Pawła II, tak w Psarach trzeba powiedzieć o pokoleniu ks. Stanisława Mszala.

Wychowawcą nowego pokolenia można nazwać także drugiego ze zmarłych, inż. Andrzeja Lewińskiego, związanego przez całe życie z Chrzanowem. Tutaj urodził się w 1936 r., tutaj też zetknął się z ks. Michałem Potaczało z parafii na os. Rospontowa, niezwykłym kapłanem, który zaraził go nie tylko umiłowaniem Kościoła, filozofii, ale i pasją społecznikowską. Po ukończeniu Politechniki Warszawskiej Andrzej podjął pracę w chrzanowskim Fabloku, największym zakładzie tego regionu. Gdy w 1980 r. wybuchła Solidarność, został wiceprzewodniczącym komisji zakładowej. Był też delegatem na I Zjazd w Gdańsku. Z całą pasją zaangażował się także w życie parafii św. Mikołaja oraz w tworzenie Klubu Inteligencji Katolickiej. Wtedy go spotkałem po raz pierwszy. Nad ranem 13 grudnia 1981 r. dowiedziałem się, że wraz z wieloma innymi działaczami został internowany. Przebywał w więzieniu w Strzelcach Opolskich i Uhercach. Wypuszczony na wolność nie zaniechał działalności związkowej. Z tego powodu był represjonowany przez SB, która w jego środowisku umieściła kilku agentów. Dwukrotnie też zamykano go w Areszcie Śledczym Komendy Wojewódzkiej MO w Katowicach.

On jednak nie załamał się, czerpiąc siły z głębokiej wiary. Co więcej, nadal wywierał wielki wpływ na młodszych kolegów, którzy nazywali go "misjonarzem wolności". Nawiązał też współpracę z ks. Adolfem Chojnackim, kapelanem społecznikiem i organizatorem uroczystości patriotycznych, w tym także słynnej głodówki w kościele w Krakowie-Bieżanowie. Po 1989 r. Andrzej włączył się w prace chrzanowskiego Komitetu Obywatelskiego oraz w działalność polityczną w ramach Ruchu Odbudowy Polski, a następnie Prawa i Sprawiedliwości. Zafascynowany postacią śp. ks. Potaczało podjął nawet studia filozoficzne. Ostatni raz odwiedził mnie w Radwanowicach rok temu. Pomimo zaawansowanego wieku był nadal pełen zapału. Z jego oczu biła radość. Zmarł dokładnie w 30. rocznicę wybuchu stanu wojennego. Jego pogrzeb, który prowadziłem, zgromadził tłumy.

Zapraszam na mszę św., którą z okazji ormiańskiego święta Epifanii odprawię 15 bm. o g. 14 w kościele ojców Dominikanów przy pl. Dominikańskim 2 we Wrocławiu. Po niej spotkanie opłatkowe dla wszystkich. Zapraszam także na swoje spotkania autorskie: 11 bm. o g. 17 w Domu Kultury przy ul. Mikołajskiej 2 w Krakowie. 13 bm. o g. 17 w auli Szkoły Muzycznej przy ul. ul. Narutowicza 11 w Stalowej Woli. 16 bm. o g. 18 w starej auli B Uniwersytetu Opolskiego w Opolu.

19 bm. prawosławni i wierni obrządku greckokatolickiego będą obchodzić święto Jordanu, czyli Chrztu Jezusa. W tym dniu udadzą się oni w tradycyjnej procesji z krzyżem, świecznikami i ikonami nad brzegi rzeki lub jeziora. Z tej okazji składam im najserdeczniejsze życzenia.

ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Gazeta Polska, 11 stycznia 2012 r.

Przed ogłoszeniem przez papieża Benedykta XVI kolejnych nominacji kardynalskich red. Katarzyna Wiśniewska, namaszczona przez  Adama Michnika i Seweryna Blumsztajna na specjalistkę od spraw Kościoła, dała do zrozumienia na łamach „Gazety Wyborczej”, że nowym purpuratem powinien zostać abp. Józef Kowalczyk. Hierarcha ów w czasach komunistycznych był zarejestrowany w aktach wywiadu jako kontakt informacyjny o ps. „Cappino”, a w czasach obecnych znany jest z sympatii do lewicowego obozu, o czym świadczył  liczny udział  polityków z SLD i PO w jego ingresie w Gnieźnie. Niestety Ojciec Święty sugestii tej nie wziął pod uwagę, bo w przeciwieństwie do wspomnianego arcybiskupa nie sięga przy porannej kawie cappucino po lekturę tekstów tworzonych na ul. Czerskiej. A szkoda, bo dziś Kościół katolicki byłby bardziej postępowy. Zalegalizowałby aborcję i rozwody, delegalizując przy tym wredne Radio Maryja. A byli i obecni współpracownicy tajnych służb mogliby swobodnie sięgać po godności kościelne.

10 stycznia 2012 r.

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski

Gazeta Polska Codziennie, 3 stycznia 2012 r.

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Gazeta Polska Codziennie, 27 grudnia 2011