66. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego

Wrocław 2010r.

Rekonstrukcja łapanki i akcji rozbrojenia oficerów niemieckich oraz, po raz pierwszy we Wrocławiu, atak na powstańczą barykadę z użyciem Goliatha, robota - miny, która zdobyła tragiczną sławę w walkach w Warszawie – 1 sierpnia we Wrocławiu przy ul. Świdnickiej odbędą się obchody 66. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Podczas rekonstrukcji użyte zostaną syreny, broń hukowa, a także świece dymne.

Ale to nie jedyne atrakcje przygotowane przez organizatorów.

Z barykady o swoich losach opowiedzą uczestnicy Powstania, dziś wrocławianie: Zofia Dillenius „Jodła” oraz Zdzisław Jezierski „Zdzich", a z koncertem „Dzieci powstańczej Warszawy” wystąpi młodzież z wrocławskich domów kultury. Będzie też możliwość wspólnego śpiewania „zakazanych piosenek”, zaś na godz. 18.00 wszystkich chętni będą mogli wziąć udział w Mszy św. w intencji poległych Powstańców w Kościele Garnizonowym.

Organizatorem obchodów jest stowarzyszenie Inicjatywa Historyczna we współpracy z Inicjatywą Obywatelską „Tak dla Pileckiego”, Stowarzyszeniem „Tak dla Wrocławia”, Grupą Rekonstrukcji Historycznej Festung Breslau oraz MDK-Śródmieście.

Informacji udziela: Dominika Arendt-Wittchen Tel. 500 290 640

PROGRAM:

31 07 2010 (sobota)

Rozwieszenie siatki wielkoformatowej z powstańczym motywem (10/20 m) na budynku WBK Bank Zachodni S.A - Wrocław - Rynek.

01.08.2009 (niedziela)

Rynek / ul. Świdnicka (koło poczty)

Od 13.00 Rozpoczęcie budowy powstańczej barykady

Grupa Rekonstrukcji Historycznej Festung Breslau. W tym roku atrakcją „barykady” będzie wierna kopia „Goliata”. Grupa Rekonstrukcji Historycznej Festung Breslau w przebraniu Powstańców rozdawać będzie „Biuletyn Powstańczy”  informujący o rocznicy Powstania

16:00 – cykl rekonstrukcji historycznych z lektorem 

17.00 – Godzina „W” –  „Zatrzymaj się”

17.05 - Wspomnienia weteranów Powstańców Warszawskich

17.15 - Koncert  „Dzieci powstańczej Warszawy”

Grupa Piosenki Literackiej Im Presja (z MDK Śródmieście) i młodzież ze Studia Piosenki Klubu Garnizonowego II WOG-u. Młodzi wykonawcy zaprezentują  program teatralno-muzyczny złożony z piosenek powstańczych oraz o Powstaniu Warszawskim. Spektakl wyreżyserowała Halina Bednarek, a muzycznie opracował Marcin Klarman.

Wspólne śpiewanie „zakazanych piosenek”

18.00 – Msza Święta w intencji poległych Powstańców 

Bazylika Mniejsza pw. św. Elżbiety ( Kościół Garnizonowy)

20.00. Rozbieranie barykady

 INFORMACJE DODATKOWE:

Koncert  „Dzieci z powstańczej Warszawy”

Tegoroczny koncert będzie miał charakter bardziej refleksyjny. W piosenkach ukazane zostaną obrazki bohaterskich dzieci, które zginęły w obronie stolicy. W konkluzji  ks. Jana Twardowskiego, zawartej w utworze pt. „Piosenka o powstaniu”, młodzi dokonają próby oceny powstania, starając się spojrzeć na nie z perspektywy współczesnego człowieka.

 Młodzi wykonawcy: Barbara Tekieli, Aleksandra Krupa, Katarzyna Łęcka, Wojciech Makowski, Filip Małek, Michał Bryl i Marika Klarman, to osoby śpiewające od wielu lat pod opieką Haliny Bednarek, Krzysztofa Słupianka i Marcina Klarmana, mające na swoim koncie sukcesy na festiwalach piosenki literackiej i artystycznej, takich jak: „Pamiętajmy o Osieckiej” – konkurs na interpretację piosenek Agnieszki Osieckiej, Olsztyńskie Spotkania Zamkowe „Śpiewajmy poezję” czy Studencki Festiwal Piosenki Krakowie.

]]> /index.php?page=news&kid=8&nid=3249 29-07-2010 Wybuch bomby w cerkwi na Zaporożu, podlegającej Patriarchatowi Moskiewskiemu, z pewnością związany jest z zakończoną wczoraj wizytą patriarchy Cyryla i jego planami zjednoczenia podzielonych prawosławnych ukraińskich.

A podziały te są ogromnie silne. W tej chwili funkcjonują cztery nawzajem zwalczające się odłamy chrześcijaństwa wschodniego.

- Cerkiew Prawosławna Patriarchatu Moskiewskiego, którego głową jest wspomniany Cyryl,

- Cerkiew Prawosławna Patriarchatu Kijowskiego, nieuznawa przez tą pierwszą,

- Autonomiczna Cerkiew Prawosławna, nieuznawana przez dwie pozostałe,

- Cerkiew greckokatolicka, na czele której stoi kard. Lubomyr Huzar, sympatyzująca z nacjonalistami i skłócona ze wszystkimi, a najbardziej z katolikami obrządku rzymskiego.

Istny diabelski galimatias, do którego zwalczający się politycy (tak z Kijowa i Lwowa, jak i Kremla) dolewają oliwy, ile się tylko da.

Zabicie i ranienie osób w Zaporożu, może byc zarzewiem kolejnych konfliktów religijno-politycznych. W interesie władz ukraińskich leży więc szybkie złapanie i przykładne ukaranie terrorystów, niezależnie od tego kim są i z jakiego polecenie działali.

Jedność ukraińskiego prawosławia pod patronatem Moskwy?  

Patriarcha moskiewski i Wszech Rusi Cyryl przebywał w od 20 do 28 lipca z oficjalną wizytą na Ukrainie. Zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego (RKP) odwiedził Odessę, Dniepropietrowsk i Kijów. Dominującym wątkiem wizyty była próba odbudowy jedności prawosławia na Ukrainie pod kuratelą Moskwy.

Patriarsze Cyrylowi towarzyszyli najwyżsi rangą przedstawiciele Patriarchatu Moskiewskiego, m.in. administrujący patriarchatem metropolita Warsonofiusz, przewodniczący Wydziału Zewnętrznych Stosunków Kościelnych Patriarchatu Moskiewskiego metropolita Hilarion, przełożony Troicko-Siergiejewskiej Ławry abp Teognost i dyrektor kancelarii patriarchatu bp Sergiusz.

Po trzydniowym pobycie w Odessie, gdzie m. in. poświęcił sobór Przemienienia Pańskiego i odwiedził Odeską Narodową Akademię Prawa, patriarcha Cyryl udał się 24 lipca do Dniepropietrowska. Tam modlił się w soborze św. Trójcy, złożył wieniec pod pomnikiem bohaterów wojny rosyjsko-tureckiej w Sewastopolskim parku oraz odwiedził Uniwersytet im. Ołesia Honczara. Na Krymie spotkał się z obecnym prezydentem Ukrainy, Wiktorem Janukowyczem.

25 lipca patriarcha po odprawieniu Świętej Liturgii w katedralnym soborze Przemienienia Pańskiego i złożeniu wieńca pod Pomnikiem Chwały udał się do Kijowa. Tam powitany został przez hierarchię Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego (UKP PM) na czele z metropolitą Włodzimierzem.

26 lipca patriarcha Cyryl przewodniczył w Kijowie obradom Świętego Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Wzięli w nim udział podlegający Patriarchatowi Moskiewskiemu biskupi z Ukrainy i Rosji. Odbyły się one w słynnej Ławrze Pieczerskiej. Obrady poprzedziła modlitwa dziękczynna w dawnej głównej katedrze Rusi – soborze św. Sofii – Mądrości Bożej. Patriarcha Cyryl wskazał na znaczenie świątyni. „To z tego soboru udawali się na przeogromne tereny Rusi – na północ, na wschód, na zachód – asceci i misjonarze, którzy kierowali się ku pogańskiemu światu, opierając się tylko na mocy Bożej. Nikt im nie pomagał, żadna władza ich nie podtrzymywała, z wyjątkiem mocy Bożej” - powiedział. W ten sposób zwierzchnik rosyjskiego prawosławia jednoznacznie wiązał tradycję Rusi Kijowskiej z późniejszym rozwojem prawosławia rosyjskiego. Tymczasem do tradycji tej odwołują się w równej mierze pozostałe Kościoły prawosławne na Ukrainie jak i Kościół grekokatolicki.

Gdy odbywały się modlitwy przed katedrą demonstrowała grupa członków ruchu Swoboda (Wolność). Policja zatrzymała kilku manifestantów ubranych w maski przedstawiające patriarchę Cyryla i prezydenta Rosji, Dmitrija Miedwiediewa. Pozostałych funkcjonariusze otoczyli, przeprowadzili na odległość kilkaset metrów, po czym uwolnili. Demonstracja była nielegalna, gdyż nie wyraził na nią zgody miejscowy sąd. Mimo to jej uczestnicy na widok wychodzącego ze świątyni zwierzchnika RKP wnieśli okrzyki: „Precz z moskiewskim papieżem!”.

Jednym z tematów omawianych podczas synodu był podział w łonie prawosławia na Ukrainie. W kraju tym istnieją trzy wspólnoty: Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego, Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego i Autokefaliczny Ukraiński Kościół Prawosławny. Tylko ten pierwszy jest uznawany przez inne Kościoły prawosławne, co potwierdził w czasie niedawnej wizyty w Rosji honorowy zwierzchnik światowego prawosławia, patriarcha Konstantynopola, Bartłomiej I.

„Temat ten dotyczy naszych braci, którzy znaleźli się poza Kościołem z różnych powodów, zarówno politycznych jak i osobistych” – wyjaśnił ks. Nikołaj Bałaszow, zastępca przewodniczącego Wydziału ds. Zewnętrznych Kontaktów Kościelnych Patriarchatu Moskiewskiego. Natomiast kierownik Synodalnego Wydziału Informacji Patriarchatu Moskiewskiego, Wołodymyr Legoida stwierdził: „Bramy Kościoła są otwarte i jesteśmy gotowi wyjść na spotkanie wszystkich powracających”.

Na zakończenie obrad Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wystosował odezwę do wszystkich wyznawców prawosławia należących do Kościołów niekanonicznych. Stwierdzono w niej, że „życie w schizmie jest niszczące i jest życiem w grzechu”. „Dla chrześcijanina nie ma nic gorszego niż umrzeć poza Kościołem” – czytamy w dokumencie. Jego autorzy przestrzegają, że wielu ludziom nie udało się przez całe życie zebrać sił i powrócić do jedności, innych natomiast trzymały z dala od Kościoła okoliczności zewnętrzne, które jednak uległy zmianie. „Bramy Kościoła są otwarte i jesteśmy gotowi wyjść na spotkanie wszystkich powracających” – stwierdzono w odezwie.

Przypomniano, że w akcie skruchy nie ma nic upokarzającego. Odpowiadając na pytanie dziennikarzy o wspomniane w odezwie „okoliczności” Legoida wyjaśnił, że schizma (czyli utworzenie nieuznawanego przez Moskwę patriarchatu kijowskiego, czy Kościoła autokefalicznego) miała głównie przyczyny polityczne i osobiste.

Ponadto biskupi postanowili m.in. zwołać w lutym 2011 roku Sobór Biskupów RKP. Synod powołał także trzech nowych biskupów i dokonał drobnych zmian w strukturze Patriarchatu Moskiewskiego oraz mianował delegatów na posiedzenie Międzynarodowej Komisji Wspólnej ds. Dialogu Teologicznego między Kościołami katolickim a prawosławnym. Odbędzie się ono się w dniach od 20 do 27 września 2010 r. w Wiedniu. Na czele delegacji stanie metropolita Hilarion. W jej skład wejdą także profesor Moskiewskiej Akademii Teologicznej ks. protojerej Walentyn Asmus oraz jako konsultant archimandryta Cyryl, pierwszy wiceprzewodniczący Komitetu ds. Nauki Patriarchatu Moskiewskiego.

Na zmianę sytuacji politycznej na Ukrainie jako czynnika sprzyjającego zjednoczeniu prawosławia wskazał w wywiadzie dla ukraińskiej telewizji Inter metropolita Hilarion. Jego zdaniem coraz więcej mieszkańców Ukrainy zaczyna myśleć o powrocie do Kościoła kanonicznego, choć zjawisko to nie nabrało jeszcze powszechnego charakteru. Jego zdaniem schizmatycy mają silne poczucie niższości. Ponadto schizma traci na znaczeniu, odkąd nie jest już popierana przez władze.

Natomiast jego zastępca o. Mikołaj Bałaszow zapowiedział, że patriarcha Cyryl ma zamiar przybywać do Kijowa regularnie co roku z okazji obchodzonej 27 i 28 lipca rocznicy Chrztu Rusi. Ponadto możliwe są wizyty patriarchy moskiewskiego także przy innych okazjach.

W odpowiedzi na to arcybiskup charkowsko-połtawski Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, Igor (Isyczenko) określił wizytę patriarchy Cyryla jako przejaw postsowieckiej ortodoksji. „Utrzymane w wojowniczym tonie przemówienia podkreślające wyłączność jednej strony, nienawiść względem przeciwników, relatywizm moralny, kult bogactwa i mocy, duch zamożności, brak szacunku dla dziedzictwa historycznego Ukrainy oraz bigoteryjna hipokryzja to coraz silniejsza tendencja we wspólnocie kierowanej przez patriarchę Cyryla” – stwierdził abp Igor. Przypomniał, że w łonie formalnie prawosławnego Imperium Rosyjskiego zrodziła się przed stu laty najstraszliwsza idea totalitarna w dziejach, która doprowadziła do śmierci milionów wyznawców prawosławia.

W ostatnim dniu wizyty 28 lipca patriarcha przewodniczył w Kijowie uroczystości ku czci św. księcia Włodzimierza Wielkiego. Święto to obchodzone jest na Ukrainie i w Rosji jako Dzień Chrztu Rusi. Święta Liturgia była celebrowana na placu przed Soborem Zaśnięcia Bogurodzicy w Kijowsko-Pieczerskiej Ławrze. W nabożeństwie uczestniczyło kilkudziesięciu hierarchów z Ukrainy i Rosji, duchowieństwo i wierni.

Równolegle do wizyty patriarchy Cyryla Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego (UKP PK) zorganizował 27 lipca swój własny synod biskupów. „W Ukraińskim Kościele prawosławnym nie można mówić o schizmie, a jedynie o podziale ze względu na różne jurysdykcje” – stwierdzili jego uczestnicy. Hierarchowie UKP PK zarzucili Patriarchatowi Moskiewskiemu brak konstruktywnego podejścia do kwestii jedności.

Nieuznawany przez inne Kościoły prawosławne Patriarchat Kijowski odniósł się do apelu wystosowanego 26 lipca przez obradujący w stolicy Ukrainy Synod Patriarchatu Moskiewskiego, zachęcającego wiernych ukraińskich Kościołów niekanonicznych do powrotu. Skrytykował ton dokumentu Kościoła Rosyjskiego, powtarzającego dawną jałową retorykę. Jego autorzy nie dostrzegli, że w ciągu minionych 10-15 lat na Ukrainie doszło do poważnych zmian. Zdaniem Patriarchatu Kijowskiego jedynym możliwym i dopuszczalnym sposobem przezwyciężenia podziału ukraińskiego prawosławia jest zaniechanie dawnych sporów i uznanie autokefalii lokalnego Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego. Zarzuca on Patriarchatowi Moskiewskiemu stronniczość oraz manipulowanie świadomością wiernych. Zauważa, że Rosyjski Kościół Prawosławny chciał pod pretekstem „zmieniających się okoliczności politycznych rozpocząć systematyczne niszczenie Patriarchatu Kijowskiego”.

Synod Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego przestrzega też swych duchownych przed zrzeczeniem się godności i przyjęciem nowych w Patriarchacie Moskiewskim. „Czyn taki byłby wyrzeczeniem się Chrystusa” – czytamy w opublikowanym po obradach dokumencie.

Dziennik KAI - tom

Ukraińska spółka „ISD Polska” upada?

Ukraińskiemu właścicielowi Stoczni Gdańskiej i Huty „Częstochowa” Industrialnemu Sojuszowi Donbasu („ISD”) grozi bankructwo. Departament egzekucyjnej służby ministerstwa sprawiedliwości Ukrainy aresztował majątek i nieruchomości szeregu firm i przedsiębiorstw wchodzących do składu korporacji „ISD” – powiadomiła ukraińska agencja informacyjna „MinProm”. W taki sposób ministerstwo sprawiedliwości próbuje zabezpieczyć zwrot przez „ISD” długu 1,7 mld hrywny (1USD – 7,9 hrywny). Wg. informacji „MinProm”-u, został zaaresztowany majątek Metalurgicznego Kombinatu w Ałczewsku, Metalurgicznego Kombinatu im. Dzierżyńskiego w Dniepropietrowsku i Huty im. Kujbyszewa w Kramatorsku. Kierownictwu przedsiębiorstw „ISD” przysługuje termin 7 dni na rozliczenia z długów. To generalnie długi za otrzymaną rudę i gaz ziemny. Wcześnie korporacja „ISD” odmówiła spłacenia długu 1,7 mld hrywny. Rosyjski inwestor Aleksandr Katunin (były właściciel „Evraz Group”) obiecał spłacić długi ukraińskiej korporacji „ISD” ale w ostatnim momencie wycofał się ze swojej obietnicy. Większość długów korporacji „ISD” – to nie spłacone dostawy gazu rosyjskiego i rudy ukraińskiej. W wyniku kryzysu gospodarczego produkcja przedsiębiorstw „ISD” spadła do 30%. Korporacja „ISD” w tej chwili przypomina statek tonący.

Zdaniem analityka centrum badań gospodarczych „Concorde Capital” Andrija Herusa sytuacja korporacji „ISD” jest podbramkowa. W tej sytuacji rosyjscy akcjonariusze koncernu nie będą ratować „ISD” od bankructwa, bo łączne długi kompanii sięgają ponad 3 mld USD.

Jak sytuacja koncernu odbije się na spółce „ISD Polska” na razie trudno powiedzieć. I chociaż ukraiński prezes „ISD Polska” Konstantin Litwinow w obecnej sytuacji zachowuje optymizm ale Industrialny Sojusz Donbasu w razie ostatecznego bankructwa pociągnie za sobą na dół Stocznię Gdańską i Hutę „Częstochowa”. Nie lepiej od „ISD Polska” także wyglądają inni ukraińscy inwestorzy gospodarki polskiej. Ale ten temat jest przemilczany w mediach polskich, bo poprawność polityczna odnośnie strategicznego partnera góruje nad zwykłą celowością gospodarczą. Polska nieprzemyślanie wspierając Ukrainę traci rocznie grube pieniądze w handlu z Rosją. Ale nic nie może zmienić sposób myślenia polityków, którzy widzą wroga nr 1 wyłącznie w Moskwie w niezależności od sytuacji politycznej i gospodarczej na świecie. Chyba rozum nie jest dziś szanowany nad Wisłą - o czym świadczy od lat polityka polska. 

Eugeniusz Tuzow-Lubański, Kijów 

http://www.jacektrznadel.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=75&Itemid=1

]]> /index.php?page=news&kid=8&nid=3245 27-07-2010 Obecny marszałek Sejmu to Komorowski-bis, czyli człowiek, który dla kariery poświęci wszystko. Wątpię więc, aby miał on na tyle szlachetnosci, aby ustosunkowac sie pozytywnie do wnisoku Kresowego Ruchu Patriotycznego.

Jednak sam wniosek, jak i projekt uchwały, jest godny rozpowszechnienia. Tylko konsolidacja róznych środowisk może cokolwiek zdziałać.

 Komunikat Kresowego Ruchu Patriotycznego

            Informujemy, że dnia 22 lipca br. do Marszałka Sejmu RP – Grzegorza Schetyny został złożony projekt uchwały w sprawie ustanowienia Dnia Pamięci Męczeństwa Kresowian. Projekt stanowi wypełnienie dyspozycji Uchwały Sejmu z dn. 15 lipca 2009 r. w sprawie tragicznego losu Polaków      na Kresach Wschodnich. Został on złożony przez Klub Poselski Polskiego Stronnictwa Ludowego.

            Kresowianie, ich rodziny, kombatanci oraz kręgi patriotyczne składają serdeczne podziękowanie Kierownictwu i działaczom PSL za wsparcie tej i poprzednich inicjatyw Kresowego Ruchu Patriotycznego. Jednocześnie apelujemy do innych klubów i kół poselskich o wsparcie tego projektu, który stanowi kolejny krok w walce o prawdę historyczną oraz upamiętnienie ofiar banderowskiego ludobójstwa na Kresach. Wyrażamy przekonanie, że jest to sprawa ogólnonarodowa i jako taka w równym stopniu dotyczy wszystkich sił politycznych reprezentowanych w Sejmie.

Przewodniczący Kresowego Ruchu Patriotycznego

Jan Niewiński

Zał.: projekt Uchwały

Projekt

Uchwała

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

z dnia………………… 2010 r.

- w sprawie ustanowienia Dnia Pamięci Męczeństwa Kresowian

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oddając trwały hołd ofiarom banderowskiego ludobójstwa na ludności polskiej kresów wschodnich ustanawia  dzień 11 lipca Dniem Pamięci Męczeństwa Kresowian.

Uzasadnienie

11 lipca przypada rocznica apogeum ludobójstwa dokonanego przez Organizacje Ukraińskich Nacjonalistów i tzw. Ukraińską Powstańczą Armię na ponad 200 tys. obywateli Polskich Wołynia i Małopolski Wschodniej.

Była to najokrutniejsza masowa zbrodnia jaką odnotowano w historii naszych dziejów, bowiem zwyrodniali szowiniści ukraińscy mordowali bezbronną ludność polską, nie oszczędzając nikogo, od niemowląt w łonie matek do starców.

To trzecie, obok sowieckiego i niemieckiego ludobójstwo na Narodzie Polskim do dziś nie zostało ukarane ani potępione. Natomiast za oceanem i na Ukrainie, a nawet w Polsce postawiono już setki pomników sławiących zbrodniarzy-terrorystów. Dzieje się w to w czasie, kiedy cywilizowany świat walczy z terroryzmem.

Tymczasem, mimo upływu 67 lat Ofiary tej zbrodni wciąż czekają na godne upamiętnienie ich męczeńskiej śmierci. Większość z nich nie miała pochówku, a ich szczątki poniewierają się w nieoznaczonych i nieznanych miejscach.

15  lipcu 2009 roku Sejm RP przyjął uchwałę w sprawie tragicznego losu Polaków na Kresach Wschodnich w której zawarta była dyspozycja :

Tragedia Polaków na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej winna być przywrócona pamięci historycznej współczesnych pokoleń. Jest to zadanie dla wszystkich władz publicznych w imię lepszej przyszłości i porozumienia narodów naszej części Europy, w tym szczególnie Polaków i Ukraińców.”

Przedłożony projekt uchwały stanowi wypełnienie tej dyspozycji.

W załączeniu: Uchwała Sejmu RP z dnia 15 lipca 2009 r. Projekt

"Zapomniane zbrodnie na Wołyniu"

Emisja filmu we czwartek 29 lipca o godz. 23:50 w TVP1

„Ofiary na Wołyniu zostały zabite dwa razy: pierwszy raz od siekier Ukraińców, drugi przez wymazanie z pamięci” tak mówi ks. Isakowicz-Zaleski, którego rodzina została wymordowana na Kresach.  Lucyna Kulińska działa na rzecz ocalenia pamięci poprzez zbieranie relacji świadków zbrodni, którzy cudem uszli z życiem.

Leon Popek,  główny bohater filmu, potomek ofiar zbrodni w Ostrówkach nad Bugiem od lat organizuje pielgrzymki do miejsca kaźni swoich bliskich. Czy Polacy pamiętają o zbrodniach na Wołyniu? Jak rodziny ofiar radzą sobie z traumą tamtych strasznych zbrodni? 

Przedpremierowy pokaz filmu miał miejsce 9 lipca 2010 na KULu w Lublinie w czasie konferencji 'Niedokończone Msze Wołyńskie'.


'Zapomniane zbrodnie na Wołyniu' 
Czas:  25 minut
Scenariusz i reżyseria:
Tadeusz Arciuch
Maciej Wocjciechowski

]]> /index.php?page=news&kid=8&nid=3243 26-07-2010 Zamieszczam skany pism wysłanych do Rady Miasta Lwowa i do szefa polskiego MSZ. Pisma te zawierają rezolucję w sprawie gloryfikacji Stepana Bandery i Romana Szuchewycza. Ciekawe, czy adresaci będa mieli cywilną odwagę odpisać?

Tekst rezolucji jest na stronie

http://www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=8&nid=3172

Przy okazji zobacz najnowszy pomysł faszystów - koszuli banderowskie dla kluby sportowego Karpaty Lwów..

http://www.kresy.pl/wydarzenia?zobacz/nowe-banderowskie-koszulki-karpat-lwow

Zobacz też video z rekonstrukcji historycznej pokazującej jak "gieroje" z SS Galizien walczą o "Samostojną Ukrainę". Nawiasem mówiąc w bitwie pod Brodami w 1944 r. zostali oni całkowicie rozgromieni. Niedobitki uciekły do UPA.

http://www.zaxid.net/article/70571/

Skany dokumentów.

.

Papież chce odnowy Legionistów Chrystusa  

Benedykt XVI ma nadzieję na odnowę Legionistów Chrystusa. W liście do swego delegata abp. Velasio De Paolisa pisze, by kontynuował drogę głębokiej rewizji charyzmatu zgromadzenia.

Niedawna wizyta apostolska w zgromadzeniu pokazała „żarliwy zapał i gorące życie religijne wielkiej liczby jego członków” - przyznaje papież. W liście zawierającym szczegóły na temat misji papieskiego delegata, watykański sekretarz stanu kard. Tarcisio Bertone przypomina, że głównym celem kapituły będzie rewizja obecnych konstytucji Legionistów Chrystusa, czym zajmie się specjalna komisja. Delegat, któremu pomagać będzie czterech osobistych doradców, posiada pełnię władzy w zgromadzeniu, a obejmuje ona wszystkie jego problemy. Kard. Bertone przypomina, że kto nie zgodzi się z decyzjami delegata, będzie mógł odwołać się do papieża.

W oddzielnym liście do Legionistów Chrystusa abp De Paolis podkreśla, że droga odnowy nie ma na celu podważenia ich powołania, lecz jego „rewizję i odnowę w duchu nowego i intensywniejszego przylgnięcia do niego”. Delegat papieski przyznaje, że „niektórzy przeżywają ciężkie chwile, a są i tacy, którzy myślą o wyborze innej drogi”. Dlatego wzywa wszystkich do okazania cierpliwości i do zachowania pewności, że papież chce ich zachęcić do drogi odnowy. Gdyby Kościół nie interweniował, zgromadzenie byłoby zagrożone u samych swoich korzeni - pisze abp De Paolis.

Benedykt XVI mianował 9 lipca przewodniczącego Prefektury Ekonomicznych Spraw Stolicy Apostolskiej, abp. Velasio De Paolisa papieskim delegatem dla Zgromadzenia Legionistów Chrystusa. Ma on za zadanie stawić czoło problemom, jakie ujawniły się w trakcie niedawnej wizytacji kanonicznej. W ciągu ośmiu miesięcy wizytatorzy rozmawiali indywidualnie z każdym z ponad tysiąca członków zgromadzenia, poznając opinie dotyczące stanu życia wspólnotowego oraz pracy apostolskiej. Zebrali też opinie wielu biskupów diecezji, w których pracują Legioniści Chrystusa.

W wyniku wizytacji Stolica Apostolska wskazała 1 maja br. na konieczność ponownego określenia charyzmatu tego zgromadzenia, zachowując to, co jest jego autentycznym rdzeniem – tzn. „militia Christi”, wyróżniającą działalność apostolską i misyjną Kościoła, której nie należy mylić z dążeniem do skuteczności za wszelką cenę. Nakazała ponadto, by ponownie przyjrzeć się systemowi sprawowania władzy, który musi się łączyć z kryterium prawdy, aby respektować sumienia członków zgromadzenia i rozwijać się w świetle Ewangelii, jako autentyczna kościelna posługa. Stolica Apostolska widzi też potrzebę, aby za pomocą właściwej formacji ocalić entuzjazm wiary młodych zakonników, ich gorliwość misyjną i dynamizm apostolski.

Zauważono, że rozczarowanie z powodu fałszywego życia i przestępstw, jakich dopuścił się założyciel zgromadzenia, zmarły 30 stycznia 2008 r. w wieku 87 lat ks. Marcial Maciel Degollado może powodować zakwestionowanie charyzmatu właściwego Legionistom Chrystusa. W komunikacie Stolicy Apostolskiej z 1 maja stwierdzono ponadto, że wizytatorzy mogli się przekonać, iż styl życia ks. Maciela spowodował poważne konsekwencje w życiu i strukturze Legionistów, do tego stopnia, że wymagają dziś one poważnej rewizji.

„Niezwykle poważne i obiektywnie niemoralne zachowania ks. Maciela, potwierdzone przez niepodważalne świadectwa okazały się prawdziwymi przestępstwami i ukazują, że prowadził on życie pozbawione jakichkolwiek skrupułów i prawdziwej pobożności” - czytamy w dokumencie. Zaznaczono, że znaczna część członków zgromadzenia nie była świadoma jego działań. Wynikało to przede wszystkim ze zbudowanego przez ks. Maciela systemu relacji, dzięki któremu był on w stanie umiejętnie tworzyć sobie alibi, zdobyć zaufanie, zażyłość i milczenie otaczających go osób oraz umocnić swoją rolę jako charyzmatycznego założyciela. Nierzadko wydalano i dyskredytowano osoby, które wątpiły w jego uczciwe prowadzenie się. Inną przyczyną powstania mechanizmu, który uczynił go przez wiele lat nietykalnym było fałszywe przekonanie, by nie szkodzić dobru Legionistów – stwierdza watykański dokument.

Stolica Apostolska zauważa, że gorliwość większości członków zgromadzenia oraz wiele ich dzieł, znajdujących często uznanie, spowodowały, że sądzono w przeszłości, iż wysuwane oskarżenia są jedynie kalumniami. Dlatego też odkrycie i poznanie prawdy o założycielu spowodowały u członków zgromadzenia zaskoczenie, przerażenie i głęboki smutek, co wyraźnie dostrzegli wizytatorzy.

ml

]]> /index.php?page=news&kid=8&nid=3240 25-07-2010 W tych dniach mija kolejna rocznica oswobodzenia w 1944 r. Lwowa od Niemców i współpracujących z nimi kolaborantów ukraińskich. Zamieszczam tekst na ten temat ze strony Mój Lwów, którą polecam wszystkim

http://www.lwow.com.pl/semper/flaga.html

W tekście jest wymieniony Franciszek Maurer, który także w tych dniach, w wieku 92 lat, odszedł do Ojczyzny w niebie.

Sylwetka

http://www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=8&nid=3203

Relacja z pogrzebu w Gliwicach

http://www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=8&nid=3220

Bronisław Orzechowski

Akcja wieszania flag na wieży lwowskiego ratusza w dniu 23 lipca 1944 r.

Plany polityczne i wojskowe akcji zbrojnej Armii Krajowej kryptonim "Burza" miały na celu opanowanie miasta Lwowa własnymi zbrojnymi siłami przed wkroczeniem wojsk sowieckich. aby w ten sposób wystąpić w roli gospodarza terenu i zająć stanowisko liczącego się partnera w rozmowach z przedstawicielami wojsk sowieckich.

W dniu 18 lipca 1944 r. niemieckie władze administracyjne opuściły miasto. Około południa ulicą Gródecką ruszyła na zachód furmankami. rowerami i pieszo policja ukraińska. W dniu 19 lipca miasto opuściły formacje Wehrmachtu, co stworzyło korzystną sytuację do opanowania Lwowa przez Armię Krajową. Dowódca Okręgu Lwowskiego ppłk dypl. Stefan Czerwiński takiego rozkazu nie wydał, prawdopodobnie z powodu pojawienia się w rejonie Lwowa cofających się pod naporem armii sowieckiej kilku dywizji niemieckich.

Najsilniejsze liczebnie oddziały Armii Krajowej znajdowały się na terenie miasta, które zostało podzielone na dzielnice. Dzielnica Śródmieście, dowodzona przez kpt. Edwarda Sidorowicza ps, "Burak" obejmowała dwa rejony. Dowódcą pierwszego rejonu był ppor. Stanisław Datkaps, "Rybak", który otrzymał rozkaz opanowania Rynku i zawieszenia flag na wieży ratusza. Dokonał tego pluton pchor. Stanisława Ropuszyńskiego, wchodzący w skład 19. pułku piechoty. 
Żołnierzami plutonu byli między innymi - Franciszek Maurer ps. "Zyndram", Franciszek Orzechowski ps. "Oksza", "Grzesio", Ryszard Orzechowski ps. "Jan". Po latach ppor. Stanisław Ropuszyński ps. "Czesław" złożył następujące oświadczenie dotyczące służby wojskowej swego podkomendnego Franciszka Orzechowskiego:
"Potwierdzam zgodność danych złożonych przez mojego podwładnego Franciszka Maurera ps. "Zyndram". Ponadto dodaję. że w ramach akcji "Burza" T. Orzechowski przed wkroczeniem Armii Czerwonej do Lwowa z polecenia "Rybaka" przebywał ze mną w mieszkaniu p. Michotka w Rynku we Lwowie (pozostała część plutonu przebywała w tym czasie w gmachu Schprechera) i po wjeździe pierwszego czołgu radzieckiego brał czynny udział w zawieszeniu flag alianckich (przechowywanych w mieszkaniu p. Michotka) na wieży ratuszowej".

Celem wyjaśnienia podaję, że Franciszek Maurer przed akcją "Burza" udostępnił swoje mieszkanie na przeprowadzenie szkolenia żołnierzy Armii Krajowej w zakresie dywersji, o czym pisze w następujący sposób:"
Szkolenie to odbywało się w moim domu przy ul. 3 Maja 17. Szkolenie przeprowadzał m.in. ppor. Inż. Stanisław Datka ps. "Rybak", przed którym też Franciszek Orzechowski złożył przysięgę w mojej obecności. Należał do zgrupowania Lwów Śródmieście. Ponadto brał udział w akcji "Burza", min. ubezpieczał mnie z bronią w ręku w czasie, gdy zawieszałem flagi na wieży ratuszowej. Wiem z relacji kolegów, że Franciszek Orzechowski czynny był od kwietnia 1940 r. w ZWZ, m.in. z polecenia ppłk. Sokołowskiego przy obserwacji budynku przy ulicy Zadwórzańskiej, gdzie mieszkała Wanda Wasilewska. Brał także udział w kolportażu prasy konspiracyjnej, m.in. "Na Straży Grodów Czerwieńskich".
Odnośnie sprawy Wandy Wasilewskiej podaję, że za współpracę z NKWD z rozkazu Komendanta ZWZ ppłk. Jana Maksymiliana Sokolowskiego w mieszkaniu Wasilewskiej w dniu 25 kwietnia 1940 roku miał miejsce zamach na jej życie. Spowodował jedynie śmierć jej drugiego męża o nazwisku Bogatko. Podaję powyższe fakty, aby udowodnić, że żołnierze plutonu pchor. Stanisława Ropuszyńskiego ps. "Czesław" nie byli nowicjuszami w konspiracji i przed akcją "Burza" brali udział z bronią w ręku w akcjach zbrojnych lwowskiego podziemia.

Historyk lwowskiej Armii Krajowej Stanisław Pempel w pionierskiej pracy "ZWZ-AK we Lwowie" (s. 116) tak opisuje walki na terenie Dzielnicy Śródmieście:
"23 lipca 1944 roku wszystkie brygady 10 Korpusu Pancernego ruszyły do natarcia na miasto. Teraz czołgi sowieckie weszły do miasta trzema klinami. Jeden powoli zajmował południową część miasta, opuszczoną i nie bronioną przez Niemców. docierając wzdłuż torów kolejowych z Persenkówki do ul. Stryjskiej, a nawet do Kulparkowskiej. Dwa kliny skierowane były w kierunku Śródmieścia. Jeden posuwał się od strony Łyczakowa ul. Pijarów i Piekarską do ul. Czarnieckiego, drugi uderzył ul. Zieloną, Piłsudskiego i przez pl. Halicki dotarł po południu do Rynku. Wkraczających czerwonoarmistów powitały powiewające z wieży ratusza flagi sprzymierzonych mocarstw: Anglii, USA, ZSSR i Polski, które pod niemieckim ostrzałem zawiesili żołnierze z plutonu pchor. Stanisława Ropuszyńskiego ps. "Czesław" i Rejonu Dzielnicy Śródmieście.
Franciszek Maurer. ps. "Zyndram", Jerzy Masior.ps. "Stefan", Ryszard Orzechowski ps. "Jan" i Kazimierz Sawicki ps, "Grześ". Żołnierze sowieccy wywiesili nad wejściem do ratusza swoją flagę i ruszyli w kierunku Teatru Wielkiego- gdzie rozgorzały zacięte walki".

Ryszard Orzechowski, młodszy brat Franciszka Orzechowskiego, opisuje te wydarzenia następująco: 
"Czołg radziecki przyjechał na rynek, gdy flagi czterech sprzymierzonych państw wisiały na ratuszu. Z czołgu wysiadł radziecki tankista i zwrócił się do nas w rosyjskim języku: Witajcie, polscy partyzanci. Ja chcę zawiesić flagę". Nasz dowódca zwrócił się do mnie:
"Idź z nim i zawieście flagę". Wszedłem z nim do ratusza. Zaproponowałem wejście na dach. ale on zatrzymał się na pierwszym piętrze i powiedział: "Wystarczy tutaj". Wetknęliśmy drążek flagi we framugę okna na pierwszym piętrze. Czołgista uścisnął moją rękę i zszedłem z nim na rynek, gdzie zatrzymał się jego czołg. Następnie czołg ruszył. Posypały się serie strzałów...."

Jerzy Węgierski (w artykule "Operacja "Burza" Armii Krajowej we Lwowie w oczach jej świadków i we wspomnieniach dowódców sowieckich") napisał: 
"Natomiast budzi dziś kontrowersje sprawa wywieszania flagi sowieckiej i flag alianckich na wieży ratuszowej. Kto wywiesił pierwszy? Czy legendarny sowiecki starszyna Marczenko 23 lipca, czy żołnierze AK?"
Wątpliwości Jerzego Węgierskiego są nieuzasadnione, tym bardziej, że poznał osobiście braci Orzechowskich. od których otrzymał dokładne informacje na temat zawieszania flag i wykorzystał je w swojej książce "W lwowskiej Armii Krajowej". Na podstawie relacji Ryszarda Orzechowskiego należy sądzić, że czołgista Marczenko dostrzegł na wieży ratusza radziecką obok flag alianckich i uznał, że swoją flagę znacznie mniejszą wystarczy zawiesić nad wejściem do ratusza.

Flagi zostały również zawieszone przez żołnierzy Armii Krajowej na gmachu Schprechera przy ul. Akademickiej, gdzie mieściła się Komenda Śródmieścia oraz na Politechnice, zdobytej przez Oddział Kedywu Okręgu Lwów. Akcja wieszania flag była szczegółowo zaplanowana przez Komendę Okręgu, a zawieszanie ich przez żołnierzy AK zostało wykonane zgodnie z opracowanym planem i wydanym rozkazem. Za sowieckimi oddziałami frontowymi pojawiło się we Lwowie NKWD, które przystąpiło do brutalnej likwidacji Armii Krajowej.

W dniu 26 lipca 1944 roku doszło do spotkania generała Filipkowskiego i towarzyszących mu oficerów Armii Krajowej z reprezentującym marszałka Koniewa generałem Iwanowem. Uzgodniono organizację 5. Dywizji Piechoty Armii Krajowej w celu jej wykorzystania do dalszych działań wojennych. Zawarte porozumienie nie zostało dotrzymane przez stronę sowiecką. Jak pisze wspomniany Stanisław Pempel:
 "Władze sowieckie nakazały zdjąć wszystkie flagi z budynków pod pretekstem wskazywania celów artylerii niemieckiej, a także zakazywały używać do walki żołnierzy AK, tłumacząc to brakiem wyszkolenia".

Współpraca Armii Krajowej Obszaru Lwowskiego z Armią Radziecką zakończyła się podstępnym aresztowaniem dowódców i sztabów oraz masowym aresztowaniem oficerów i żołnierzy Armii Krajowej. Ponad dwa tysiące żołnierzy Lwowskiej Armii Krajowej zostało skazanych i uwięzionych w lagrach sowieckich. Niestety nie wszyscy doczekali powrotu do Polski. Masowe mordy żołnierzy Armii Krajowej w kraju i na terenie ZSRR dokonane przez Urząd Bezpieczeństwa i NKWD, wyroki wielu lat więzienia oraz wyroki kary śmierci to najwyższa ofiara, jaką złożył naród polski i społeczeństwo lwowskie na ołtarzu Ojczyzny.

Od red:

Autor posiada w zbiorach własnych oświadczenia i relacje osób, które wymienia w niniejszym opracowaniu. Równocześnie autor prosi o nadsyłanie uwag i korespondencji, związanej z tematem powyższego opracowania pod adres: 

inż. Bronisław Orzechowski 31-932 Kraków, Osiedle Centrum D blok 3 m. 3 

125-lecia polskich szkół Orchard Lake  

22 lipca br. w polonijnym Seminarium Duchownym p.w. św. Cyryla i Metodego oraz Liceum p.w. Najświętszej Maryi Panny w Orchard Lake, w stanie Michigen, odbyła się uroczystość z okazji 125 lecia założenia polskich Szkół w Orchard Lake.

Uroczystej Mszy świętej dziękczynnej sprawowanej w kaplicy Matki Bożej z Orchard Lake przewodniczył ordynariusz diecezji Detroit arcybiskup Allen H. Vigneron. W uroczystości wzięli udział kardynałowie Edmund Szoka i Adam Maida, kilkunastu biskupów, w większości polskiego pochodzenia, z księdzem biskupem Edwardem Kmieciem ordynariuszem diecezji w Bufflo, księdzem biskupem Tomaszem Paprockim, ordynariuszem Springfield oraz biskupem Józefem Melczkiem, ordynariuszem diecezji Gary w stanie Indiana na czele, liczna grupa księży, przeważnie absolwentów Seminarium w Orchard Lake oraz zaproszeni goście.

Kościół w Polsce reprezentował delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. duszpasterstwa emigracyjnego bp Wojciech Polak. W uroczystości uczestniczyli także kanclerz Szkół w Orchard Lake ks. Timothy F. Whalen oraz rektor seminarium ks. prał. Charles G. Kosanke, a także dawni kanclerze i rektorzy, na czele z ks. infułatem Stanleyem Milewskim oraz grono profesorów i wychowawców Orchard Lake Schools.

Dokładnie 22 lipca 1885 roku ks. Józef Dąbrowski, który był przez blisko 13 lat proboszczem w Polonii (Wisconsin), a następnie kapelanem Zgromadzenia Sióstr Felicjanek w Detroit, położył kamień węgielny pod budowę seminarium polskiego właśnie w Detroit, jednym z największych w tamtym czasie skupisk polonijnych w Stanach Zjednoczonych.

Dzieło Księdza Dąbrowskiego, znane dziś pod nazwą „Orchard Lake Schools”, z biegiem lat rozrosło się w prawdziwy Zakład Naukowy skupiający w ramach jednego campusu akademickiego położonego nad pięknym jeziorem, oprócz seminarium duchownego (SS. Cyril and Methodius Seminary) również liceum (St. Marys’s College and St. Mary’s Preparatory).

W homilii abp Vigneron, metropolita Detroit odnosząc się do roli i miejsca Polonii, podkreślał, że podstawowym zadaniem jest wychowywanie do odważnego świadectwa Chrystusowi i Chrystusowej prawdzie oraz wierności tej miłości, którą Chrystus nas obdarował. Dziękując za wielki wkład w historię Kościoła na amerykańskiej ziemi, metropolita Detroit zachęcał współczesną Polonię do podejmowania nowych wysiłków w dziele ewangelizacji. Zauważył, że obecność kapłanów wywodzących się z Polski dobrze służy nie tylko polonijnym wspólnotom, ale wielu amerykańskim diecezjom, w których podejmują oni swoją kapłańską posługę.

bp Wojciech Polak