KAI: Fundacja św. Brata Alberta w tym roku świętuje swoje 25-lecie. Jak powstawała ta placówka?

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski: Fundacja powstała jako miejsce, które będzie zrzeszać osoby niepełnosprawne intelektualnie oraz ich przyjaciół. Wówczas podstawowym pytaniem rodziców było „co będzie z moim dzieckiem po mojej śmierci?”. W 1985 r. zostały podjęte pierwsze działania w tej sprawie, inicjatorem powołania pierwszego domu dla niepełnosprawnych, w którym mogliby oni zamieszkać, był ś. p. Stanisław Pruszyński. Rok później pani Zofia Tetelowska, właścicielka dworu w Radwanowicach, ofiarowała go na ten cel oraz swoje gospodarstwo. Tak w 1987 r. powstała Fundacja św. Brata Alberta. Później zaczęli do Radwanowic przybywać przedstawiciele innych środowisk, stary dwór został przebudowany, powstało Schronisko dla Niepełnosprawnych, zaczęły powstawać kolejne placówki w całej Polsce, obecnie jest ich dwadzieścia osiem.

KAI: Jak Ksiądz ocenia dzisiaj chęć niesienia pomocy przez ludzi, którzy wówczas pomagali przy powstawaniu tej Fundacji, a także tych, którzy pojawiali się na przestrzeni tych dwudziestu pięciu lat. Jak to się kształtowało?

- Założyciele Fundacji i pierwsi wolontariusze wywodzą się z dwóch środowisk, są to wspólnota „Wiara i światło” oraz działacze „Solidarności”, którzy mieli głęboką motywację, by pomagać także niepełnosprawnym. Uważali oni, że obok bezrobotnych, czy ludzi represjonowanych przez system komunistyczny, takimi osobami wykluczonymi społecznie są osoby niepełnosprawne intelektualnie. W świadczeniu pomocy osobom niepełnosprawnym są ważne budynki, konta bankowe, ale najważniejsi są ludzie i gdyby nie ta ogromna rzesza darczyńców, wolontariuszy, wywodzących się z przeróżnych środowisk, ta Fundacja by nie powstała. To wszystko oparte było na ich pracy. Pomagają nie tylko milionerzy, zwłaszcza pomagają ci, którzy niewiele mają, a wspierają Fundację także poprzez swoją działalność. Pracują u nas m.in. więźniowie, którzy pomagają Fundacji, a przy okazji odbywa się resocjalizacja tych osób.

KAI: Jaka pomoc w działalności Fundacji jest najbardziej potrzebna?

- Pojawią się ludzie, którzy pomagają jednorazowo, gdy mają taką możliwość. Natomiast działalność Fundacji trwa 365 dni w roku. Przez cały czas funkcjonują domy i świetlice, które muszą być objęte stałą pomocą. Każdy może pomagać, nieraz są to drobne sumy, ale ważne, wielu pomaga w pracach biurowych, czy społecznie na budowie – to dla nas bardzo cenne i ważne. W tej chwili mamy 1050 podopiecznych, to bardzo dużo, a w 28 placówkach jest 400 pracowników i wśród nich jest duża liczba wolontariuszy, która nas wspiera, ich praca jest niezwykle istotna.

KAI: Na jakie problemy napotyka Fundacja w swojej działalności? Niedawno PFRON odmówił przyznania milionowej dotacji dla dwóch świetlic terapeutycznych prowadzonych przez Księdza placówkę.

- W tym roku, według oceny PFRON, zabrakło dosłownie jednego punktu, bo potrzeba było 28, a mieliśmy 27. Jeden punkt, w skali wszystkich możliwych do zdobycia, to znikoma ilość, a w ten sposób fundusz zapowiedział pozbawienie nas miliona złotych na prowadzenie działalności, do której i tak dopłacamy z darowizn i jednoprocentowych odpisów. Sprawa świetlic jest dla nas bardzo przykra. Jesteśmy bardzo pozytywnie oceniani i nagle z dnia na dzień fundusz chce nas pozbawić dotacji na dwie bardzo duże świetlice, gdzie przebywa 155 dzieci. Jest to ogromna tragedia zarówno dla dzieci jak i ich rodziców. Są to dzieci w wieku szkolnym od 6 do 18 roku życia, a ich rodzice najczęściej mogli podjąć pracę dlatego, że świetlica jest czynna przez 8 godzin dziennie. Nie ma tutaj żadnej alternatywy, ponieważ są to dzieci z wiosek, małych miasteczek, gdzie nie ma nic poza naszymi świetlicami.

Najgorsze jest to, ze o takich decyzjach dowiadujemy się z dnia na dzień, ze strony internetowej. Nie ma żadnego dialogu, a te cięcia nieraz są absurdalne. Problemem jest też to, że takie decyzje zapadają w Warszawie. Była mowa o tym, że ma to zostać zdecentralizowane, że decyzje będą podejmowane na szczeblu wojewódzkim. Jest dużo takich problemów, a to wiąże się z poczuciem braku bezpieczeństwa, spowodowanego zmianami decyzji, wycofywaniem się Państwa z różnych projektów. Są to rzeczy, które ogromnie zniechęcają wiele organizacji do prowadzenia tego typu placówek. Z drugiej strony przecież to my jesteśmy wsparciem dla budżetu państwa, ponieważ budujemy to za własne pieniądze, wspieramy i tworzymy nowe ośrodki, a Państwo ma obowiązek pokrywania tylko części tych świadczeń. Te oszczędności są tylko pozorne, bo jeżeli rozpadną się nasze placówki to i tak Państwo musi się tymi osobami zająć. Rodzice i wolontariusze często podkreślają, że ogromnym problemem jest brak poczucia bezpieczeństwa.

KAI: Jaka przyszłość czeka te świetlice?

- Złożyliśmy odwołanie, dzisiaj mieliśmy dostać odpowiedź, ale przeciągnięto termin. Od 1 stycznia płacimy na te świetlice z własnej kieszeni. Najgorsza jest ta niepewność. W przypadku gdzie są prowadzone badania, rehabilitacje osób niepełnosprawnych, to nie można tego z dnia na dzień zaprzestać i powiedzieć potrzebującym, że od jutra nie będą przyjeżdżać. To też ogromny dramat dla ich rodziców. To nie jest pierwsza sytuacja, one się zdarzają co jakiś czas.

KAI: Jakie są plany Fundacji na najbliższe lata?

- Fundacja prowadzi dwadzieścia osiem placówek, w tym roku chcemy otworzyć jeszcze dwie, więc w roku jubileuszowym będziemy mieć ich trzydzieści. Samorządy proszą nas o poszerzanie dotychczasowych placówek, więc myślimy o tym, aby w nich utworzyć kolejne miejsca. Do tej pory zajmowaliśmy się wyłącznie osobami niepełnosprawnymi intelektualnie, ale teraz opieką chcemy objąć również osoby niepełnosprawne psychicznie, ponieważ jest to dzisiaj ogromny problem zwłaszcza w małych miasteczkach, gdzie takich poradni nie ma. Mamy na uwadze także to, że zasadniczym problemem tych środowisk jest brak domów stałego pobytu, że coraz więcej osób zostaje samych. Chcemy utworzyć kolejne miejsca stałego pobytu, aby móc zabezpieczyć osobom niepełnosprawnym przyszłość.

KAI: Co w pracy na rzecz osób niepełnosprawnych daje Księdzu największą satysfakcję?

- Ogromną radością dla mnie jest przede wszystkim otwieranie nowych placówek, wówczas zawsze pojawia się pewna grupa wolontariuszy, nawiązuje się współpraca z samorządem, ponieważ żeby wszystko dobrze funkcjonowało to zawsze muszą się te kwestie zgrać. Jak się dogadają samorządy, parafie i organizacje pozarządowe to nie ma lepszego rozwiązania. Trafiają do nas osoby, które są autentyczne w potrzebie, nie jest tak, że ich rodzicom nie chce się nimi opiekować, ale często po prostu umierają. Dla osób niepełnosprawnych nasza placówka staje się wówczas domem. Kiedy słyszę jak osoba niepełnosprawna mówi „jestem w domu”, to jest to dla mnie największa satysfakcja. To oznacza, ze nie jest w jakimś ośrodku, zakładzie, tylko mówi, że to jest dom. To jest takie uwieńczenie, że w tej pracy na rzecz niepełnosprawnych właśnie o to chodzi, że ma to sens.

Liliana Leda / Kraków

Myśmy dostali ostatnio nawet nagrodę Funduszu Rehabilitacji, który ocenił naszą działalność bardzo wysoko. Mimo tego co dwa lata musimy walczyć o pieniądze na działalność – mówi portalowi Stefczyk.info ksiądz Tadeusz Isakowicz, prezes Fundacji im. Brata Alberta, prowadzącej świetlice dla niepełnosprawnych dzieci.

Stefczyk.info: „Gazeta Polska Codziennie” opisuje dziś problemy świetlic dla niepełnosprawnych dzieci, które prowadzi Fundacja im. Brata Alberta. O co chodzi w tej sprawie?

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski: Co dwa lata powtarza się ta sama sytuacja. Prowadzone przez nas świetlice działają od 11 lat. One w środowiskach wiejskich nie mają żadnej alternatywy. My musimy planować ich działalność na lata. Tymczasem, co chwila pojawiają się kłopoty z finansowaniem placówek z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. To sprawia, że nie ma stabilizacji, nie ma możliwości planowania pracy. To problem dla dzieci i rodziców oraz zatrudnionych przez nas terapeutów.

Jak często powtarza się ta sytuacja?

Już po raz czwarty na przestrzeni ostatnich lat. To pokazuje, że fatalne są procedury i standardy. Jak można coś zaplanować, skoro działalność naszych placówek jest, co jakiś czas zagrożona?

Jak ksiądz ocenia tę sytuację?

To jest porażka samorządności, jeśli sprawy lokalne są rozstrzygane w stolicy. W Polsce samorządnej decyzje dotyczące świetlic, które działają w małych miasteczkach i w wioskach, zapadają w Warszawie. To wielkie nieporozumienie.

Decyzja dziwi tym bardziej, że Fundacja wyręcza w jakimś sensie państwo

Tak. Nasze świetlice są prowadzone przez Fundację. Ona dokłada do ich funkcjonowania. Państwo powinno się więc cieszyć, że ktoś się zajmuje tymi sprawami. Jednak wciąż robi się nam problemy i rzuca kłody pod nogi.

Może świetlice działają źle i dlatego PFRON nie chce ich dotować

Jest wręcz odwrotnie. Myśmy dostali ostatnio nawet nagrodę Funduszu Rehabilitacji, który ocenił naszą działalność bardzo wysoko. Nasze placówki są kontrolowane, w odpowiedni sposób rozliczane i spełniają wszelkie wymagania. Jednak, co dwa lata, przy podpisywaniu nowej umowy, trzeba walczyć o pieniądze. To sytuacja, która wygląda tak, jakby o losie danej szkoły decydowano co dwa lata. A przecież ścieżka edukacyjna jest dłuższa. Podobnie i my musimy planować działalność z wyprzedzeniem.

To dziwna sytuacja. PFRON nie chce dać Fundacji pieniędzy, ale działalność świetlic jest oceniania wysoko. Jak ksiądz to tłumaczy?

Wydaję mi się, że to skutek dwóch kwestii. Po pierwsze, nie ma pomysłu na współpracę na linii państwo-organizacje pozarządowe. Organizacje te są często traktowane jako natrętny petent. A tymczasem one mają bardzo ważną rolę do odegrania. Po drugie, musi nastąpić decentralizacja. Nie może być tak, żeby trzeba było ustalać wszystko z urzędnikami w Warszawie. Z perspektywy stolicy wszystko wygląda inaczej niż w małej miejscowości. Pomysł oceniania naszych placówek w Warszawie jest absurdem. To powinno odbywać się na szczeblu wojewódzkim.

Jak likwidacja świetlic będzie oznaczała dla dzieci, którymi się one opiekują?

55 dzieci z dnia na dzień idzie na bruk. Obecnie one mają zajęcia, toczą się procesy rehabilitacyjne, procesy terapeutyczne. I nagle wszystko zostanie przerwane. To będzie miało wpływ również na rodziców podopiecznych. Przecież oni zaplanowani swoje działanie wiedząc, że dzieci będą pod opieką świetlicy. To często umożliwia im pracę itd. Wszystko wywraca się jednak do góry nogami. Na decyzji o likwidacji będzie cierpiało 55 rodzin. Całe rodziny zostaną bez alternatywy. W miejscowościach, w których pracują nasze świetlice, nie ma innych ośrodków dla dzieci niepełnosprawnych.

Rozmawiał Stanisław Żaryn

http://www.stefczyk.info/publicystyka/opinie/ks-isakowicz-zaleski-dzieci-niepelnosprawne-zagrozone 

]]> /index.php?page=news&kid=66&nid=5662 08-02-2012 Wywiad dla "Frondy" - 8 lutego 2012 r.

Księża w Polsce muszą się nauczyć, że są osobami zaufania publicznego. Dotychczas się wydawało, że jest nad nimi parasol ochronny. Jest już jednak odwrotnie. Są na celowniku - mówi portalowi Fronda.pl ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. 

Więcej pod linkiem:

http://www.polskieradio.pl/9/301/Artykul/524082,Interesy-polityczne-wazniejsze-od-pamieci-i-prawdy

Przycisk "posłuchaj" jest nad zdjęciem.

Jestem zdumiony, że w – bądź, co bądź sprawie lokalnej – głos zabiera Episkopat Polski. To jest sprawa biskupa krakowskiego, który powinien wiedzieć, jak rozwiązywać tego typu konflikty. Obawiam się, że to oświadczenie doprowadzi tylko do eskalacji wzajemnych oskarżeń, co będzie na pewno negatywne dla Kościoła - mówi portalowi Fronda.pl ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski.

Mam po tym wyroku mieszaną satysfakcję. Wiele zła dokonało się przy Okrągłym stole. Trzeba było powiedzieć wcześniej, że zło było złem, a nie je usprawiedliwiać i budować na tym demokrację - komentuje wyrok za sprawstwo stanu wojennego portalowi Fronda.pl Ks. Isakowicz-Zaleski.   

- Mam po tym wyroku mieszaną satysfakcję. Wiele zła dokonało się przy Okrągłym stole. Trzeba było powiedzieć wcześniej, że zło było złem, a nie je usprawiedliwiać i budować na tym demokrację. Układy okrągłego stołu zapewniły bezkarność sprawcom stanu wojennego, funkcjonariuszom SB i tym, którzy bezpośrednio strzelali do robotników.

Myślę, że najwięcej żalu mają szare szeregi działaczy „Solidarności”, którzy autentycznie się w stanie wojennym zaangażowali w walkę o niepodległość. A ten proces... cóż, to trochę karykatura sprawiedliwości. Powiem szczerze, że w ostatnich latach najbardziej ubodło mnie gdy Adam Michnik nazwał gen. Kiszczaka człowiekiem honoru.  

Nie zostanie osądzony za stan wojenny gen. Jaruzelski. Tak się to wszystko układa, że on ma przeczekać i umrzeć naturalną śmiercią bez sądowej oceny swojej działalności - dodaje ks. Isakowicz-Zaleski. 

Ukraińcy hucznie świętują urodziny zbrodniarza Stepana Bandery, odsłaniając ogromny pomnik zbrodniarza w samym centrum Lwowa. Padają też propozycje, by jednemu ze stadionów na Euro 2012 nadać imię Bandery zaś Lwów przemianować na Banderasztadt? Ks. Isakowicz-Zaleski obawia się, że zbliżające się mistrzostwa piłkarskie mogą odbyć się w atmosferze skandalu, z wieloma akcentami antypolskimi i dziwi się, że polskie władze zdają się nie widzieć narastającego problemu.  

Obecnie we Lwowie panuje dość dziwna sytuacja. Im bliżej do mistrzostw piłkarskich Euro 2012, tym coraz więcej działań ze strony nacjonalistów ukraińskich, którzy chcą gloryfikować zbrodniarzy z czasów II wojny światowej. Do Lwowa przyjedzie na mistrzostwa bardzo dużo kibiców, także z Polski i innych państw i nie zobaczą pomników ku czci ofiar, ale pomniki zbrodniarzy. 

1 stycznia odsłonięto we Lwowie ogromny pomnik Stepana Bandery, szefa OUN, która odpowiedzialna jest za ludobójstwo dokonywane na Polakach, Żydach, Ormianach, a także na tych Ukraińcach, którzy nie podzielali ideologii nacjonalistycznej. Stoi on w centralnym punkcie miasta, na wzgórzu. Nawiasem mówiąc – bardzo przypomina pomnik Włodzimierza Lenina, ta sama sylwetka, te same gesty. Odsłonięcie tego pomnika jest takim widocznym znakiem, że zbliżające się mistrzostwa mogą się rozegrać w bardzo negatywnej atmosferze z wieloma antypolskimi akcentami. 

Słusznie polskie organizacje na Ukrainie przestrzegają, że działania te są przeciw atmosferze, która powinna towarzyszyć piłkarskim mistrzostwom. W czasie takich zawodów powinno się akcentować przyjaźń, zgodność między narodami, pokazywać pozytywne strony Lwowa i Ukrainy, a nie wracać do demonów przeszłości, co służy raczej skłóceniu narodów, niż ich pojednaniu. Osobiście dziwię się, że polskie władze odpowiedzialne za przygotowanie Euro 2012 w ogóle na to nie reagują, jakby nie dostrzegały narastające problemu.  

Not. eMBe

]]> /index.php?page=news&kid=66&nid=5275 04-12-2011 Wywiad w programie "Prawdę mówiąc" w TVP Info można w Polsce zobaczyć pod linkiem

http://www.tvp.pl/publicystyka/tematyka-spoleczna/prawde-mowiac/wideo/03122011-2000/5657298

Natomiast osoby z USA, Kanady i innych krajów mogą obejrzeć pod linkiem

http://www.youtube.com/watch?v=_D6MBE8O6Kg