Trzeba zacząć od tego, że Pomarańczowa Rewolucja niosła duże nadzieje dla Ukraińców, niestety konflikty na tle personalnym między prezydentem Wiktorem Juszczenką a panią premier Julią Tymoszenko zniszczyły te owoce rewolucji, a gloryfikacja członków band UPA Stefana Bandery przez Juszczenkę zerwała dobre relacje z Polską.

Ukraińcy są głęboko rozczarowani Juszczenką, czego najlepszym przykładem jest to, że starając się o reelekcję, uzyskał zaledwie 5% głosów – skrajnie mało! Julia Tymoszenko była zamotana w afery gospodarcze i wszystko to ułatwiło zwycięstwo Janukowyczowi, który jest prorosyjski.

Dzisiaj naród ukraiński jest strasznie podzielony, dwie skrajności: z jednej strony są nacjonaliści z Juszczenką i Tymoszenko, z drugiej komuniści – jedna opcja jest zła i druga jest zła.

Co o mordach na Wołyniu sądzi Wiktor Janukowycz?

Janukowycz bardzo sprytnie rozgrywa tę sprawę. Przede wszystkim jednoznacznie odcina się od ludobójstwa dokonanego przez UPA na Wołyniu, nie dlatego że kocha Polaków, ale dlatego, iż wie doskonale, że gloryfikacja Bandery i UPA zamyka drogę Ukrainie do Europy. Nie tak dawno Parlament Europejski w uchwale na temat Ukrainy w punkcie 11 również potępił Banderę. Janukowycz zapowiadał odwołanie tego dekretu gloryfikacji Bandery i UPA. Dokonał tego rzeczywiście Sąd w Doniecku, unieważniając dekret Juszczenki. Dzisiaj Janukowycz może powiedzieć, że uporządkował sprawy historyczne, natomiast w innych sprawach, oczywiście, jest prorosyjski.

Co wpłynęło na przedłużenie umowy o pobycie floty rosyjskiej na Krymie?

To jest transakcja między Janukowyczem a Rosją, która cały czas go popierała. Po zwycięstwie zapewnił Rosji jej dalsze wpływy. Należy dodać, że Krym, który nie jest zamieszkany przez Ukraińców, został sztucznie włączony do Ukrainy dopiero w 1954 r., w myśl zasady „dziel i rządź”. Wyrażając wszakże zgodę na dalsze stacjonowanie Floty Czarnomorskiej na Krymie, Janukowycz praktycznie zgodził się na wpływy Rosji w tej części Ukrainy.

W jaki sposób, według Księdza, wymiana prezydenta na Ukrainie i jej następstwa, wpłyną na kontakty między Polską a Ukrainą?

Tu są paradoksy: z jednej strony odwołanie dekretów gloryfikacji Bandery i UPA może wypłynąć pozytywnie na relacje polsko-ukraińskie, również na sytuację Polaków tam mieszkających, którzy byli jednak gnębieni przez obóz pomarańczowy, nacjonalistów ukraińskich. Z drugiej strony nie wierzę, żeby Janukowyczowi zależało na Polsce. Przede wszystkim zależy mu na Rosji.

(...)

Rozmowa z ks. Tadeuszem Isakowiczem-Zaleskim została przprowadzona w Klubie Gazety Polskiej w Dąbrowie Górniczej 26 maja br.

Opcja na prawo, nr 7-8, lipiec-sierpień 2010

Super Express - Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski komentuje obchody upamiętniające rzeź wołyńską

„Super Express”: – W niedzielę w całej Polsce odbyły się obchody upamiętniające apogeum zbrodni dokonanej przez ukraińskich nacjonalistów na Wołyniu...

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski: – Niestety, wszystko to były inicjatywy oddolne – samorządowców, społeczników, rodzin pomordowanych. Ale nie władz państwowych.

- A czy na Ukrainie odbyły się oficjalne uroczystości państwowe?

- Tak jak w Polsce - nie odbyły się.

- Czyli jednak regres? Kuczma, Juszczenko, Kwaśniewski i Kaczyński brali udział we wspólnych uroczystościach.

– Kuczma i Kwaśniewski w 2003 r. byli w Porycku, gdzie mordowała UPA. Kwaśniewski nazwał działania tej formacji ludobójstwem, ale Kuczma rozmył sprawę – nie powiedział przepraszam. I tak zostało. Działania Juszczenki i Kaczyńskiego obrosły nieporozumieniem. Juszczenko nigdy nie był na grobach ofiar pomordowanych przez UPA. Przecież dla niego mordercy Polaków, to bohaterowie. 28 lutego 2009 r. spotkał się z Lechem Kaczyńskim w Hucie Pieniackiej, gdzie okrutnej rzezi dokonali Ukraińcy w niemieckich mundurach, na usługach nazistowskiego państwa niemieckiego. Nie zestawiajmy dowolnie historycznych faktów.

– Dlatego nawet nie można powiedzieć, że Juszczenko oszukał Kaczyńskiego nadając tytuł Bohatera Ukrainy śmiertelnym wrogom Polaków...

– Nie można. Pozostał konsekwentny do końca.

- Czym się różni na tym tle nowa głowa ukraińskiego państwa?

– Choćby tym, że Banderę i Szuchewycza nie uważa za bohaterów. To za jego kadencji sąd odebrał im te tytuły. Obecnie trwają próby wprowadzenia do szkolnych podręczników prawdziwych informacji na temat działań UPA. Od kwietnia w różnych miastach na Ukrainie jest prezentowana wystawa przygotowana przez środowiska kresowe z Wrocławia, zawierająca fotografie ofiar ludobójstwa. Wcześniej zaistnienie takiej wystawy nie było możliwe.

– Ukraińskie media podejmują temat?

– Większość mediów milczy, część próbuje relatywizować – chcą wydarzenia sprzed 67 lat sprowadzić do wojny chłopskiej. Czyli, że jedni mordowali i drudzy mordowali. Na to się nie można zgodzić. Bo to nie była bratobójcza wojna, tylko świadoma akcja z jednej strony – ze strony ukraińskiego nacjonalizmu. Z naszego punktu widzenia dobre jest, że obecny prezydent go potępia. Ale Ukraińcy bardzo są w tej sprawie podzieleni. W tym samym czasie nacjonaliści ze Lwowa starają się, aby stadion budowany na EURO 2012 nazwać imieniem Stepana Bandery. Jak tam będą mogli grać Polacy?!

– Czy w Polsce udało się wypracować porozumienia między rodzinami pomordowanych a mniejszością ukraińską?

– Zacytuję fragment jednego z listów, który dostałem odnośnie festiwalu kultury ukraińskiej: „Gdy 11 lipca Kresowiacy osiedleni na Warmii i Mazurach będą się modlić w kościołach i wspominać swoich
dziadów i ojców pomordowanych przez okrutnych bandytów z UPA, to w tym samym czasie w Bartoszycach zabrzmi na całego radosna muzyka ukraińska. I z czego oni będą się tak cieszyć? Z naszego bólu i upokorzenia? Czyżby w kalendarzu na ukraińskie potańcówki nie było naprawdę innej daty niż 11 lipca? (...) Proszę też uwagę zwrócić na tę płonącą gitarę na plakacie, która nam kojarzy się z płonącymi wioskami i kościołami”.

- Wróćmy do władz Rzeczpospolitej...

– Tu mogą paść tylko gorzkie słowa. Prawda była przemilczana nie tylko w czasach PRL, ale i przez ostatnie 20 lat. Państwo polskie uciekło od zajęcia jasnego stanowiska w tej sprawie. Jest zainteresowane jednym: współpracą gospodarczą. W podręczniku do historii na poziomie liceum
są trzy zdania na ten temat. Oczywiście wiedza o tragicznym losie Polaków zgładzonych przez ukraińskich nacjonalistów jest coraz większa wśród społeczeństwa. Bo ludzie się tym interesują. Nie tylko potomkowie mieszkańców Kresów, lecz wszyscy, dla których bliska jest historia naszego narodu. Ale państwo tego pragnienia nie wspiera. Np. ja mam bardzo dużo spotkań w liceach – ale to jest inicjatywa dyrektorów szkół, a nie Ministerstwa Edukacji. W trakcie kampanii wyborczej stowarzyszenia kresowe wysłały listy do kandydatów na prezydenta RP z pytaniem, jaka jest ich opinia w sprawie upowszechniania pamięci o tragicznym losie naszych rodaków. Waldemar Pawlak odpowiedział, że trzeba tę pamięć przywrócić. Pozostałych dziewięciu w ogóle nie odpowiedziało.

Ks. Tadeusz Isakowicz- Zaleski

Duchowny katolicki obrządku ormiańskiego i łacińskiego, działacz społeczny, opozycjonista w okresie PRL

Super Express, 14 lipca 2010

Rodziny pomordowanych mają do dzisiaj ogromny żal do wszystkich ugrupowań politycznych, które powstały po roku 1989, że traktowały one problem ludobójstwa na Wołyniu niewłaściwie, czyli krok do przodu, krok do tyłu.

Ksiądz z ambony nie ma prawa wygłaszać mów politycznych. Kardynał Stanisław Dziwisz wspiera polityków Platformy Obywatelskiej. Dlaczego przed wyborami metropolita krakowski mówił o tym, że papież Jan Paweł II "lubił dwie Hanki"? I jakim cudem na ingresie prymasa w pierwszych ławach katedry siedział Józef Oleksy? Z ks. Tadeuszem Isakowiczem-Zaleskim rozmawia Jacek Gądek (Onet.pl).

Wywiadu można wysłuchać pod linkiem

Rzeszowskie "Super Nowości". 16 kwietnia 2010. Z ks. Tadeuszem Isakowiczem-Zaleskim rozmawia Ewa Tylus.

- Czy myśli Ksiądz, że katastrofa, która wydarzyła się na lotnisku pod Smoleńskiem zmieni Polaków i wpłynie na tych, którzy decydują o Polsce?

- Myślę, że to wpłynie na otrzeźwienie polityków. To co mnie najbardziej bolało, jako kapelana Solidarności to to, że dwa skłócone obozy PO i PiS wyrosły na korzeniach solidarnościowych. Ja mam przyjaciół wśród jednych i wśród drugich. Niektórzy zginęli pod Smoleńskiem. Na przykład mój przyjaciel Janusz Kurtyka tyle razy był opluwany, poniżany. Różne inne karygodne szykany nie powinny mieć miejsca i nie wyobrażam sobie, że mogą powtarzać się takie sceny, gdzie jedni drugim nie chcą podać ręki. Mam nadzieję, że to zatrzyma szaloną agresję polityków, którzy robili sobie nawzajem krzywdę, choć często między sobą się znają.

- Jak powinniśmy traktować to zdarzenie? Jak przyjąć?
- Jako znak od Pana Boga. Pan Bóg prowadzi prostymi drogami po krzywych liniach życia. My jako chrześcijanie musimy traktować to jako powód do przejrzenia na oczy. Po raz kolejny mam możliwość widzieć, że kariera i ordery są ulotne i w ciągu ułamka sekundy mogą zniknąć. Często takie zagubienie w tym całym chaosie przysłania podstawowe wartości życia, takie jak zasady, przyjaźń, rodzina.

- Czego potrzeba narodowi, który odniósł tak wielkie straty? Inne narody nam współczują.
- Powrotu do korzeni. Do korzeni solidarności. Solidarność to troska o wzajemne wspieranie się, o dobro wspólne, nie walka o łupy i stołki. Wiele osób, wśród tych którzy zginęli, myślało przede wszystkim o państwie. Ojciec święty mówił: "Nie ma solidarności bez miłości". Nowe pokolenie musi mieć wyczucie na wartości, uczyć się wzajemnego wspierania i udzielania sobie pomocy.

- Jak ksiądz przeżywa tę tragedię i co czuł, kiedy napływały pierwsze informacje?
- To okropny cios. Przeżyłem to bardzo osobiście. Wśród ofiar znalazło się 6. moich najbliższych przyjaciół. Byłem wtedy w telewizji. W programie TVP 1 nagrywaliśmy program o Katyniu, w którym mieliśmy na bieżąco komentować wydarzenia z uroczystości. Kiedy weszliśmy do studia, powiedziano nam, że program nam się przedłuży. Trzeba było ułożyć program na nowo i odpowiadać na pytania prowadzących, co teraz będzie. Wśród osób, które wyświetlały się, jako ofiary tragedii był mój przyjaciel, Janusz Krupski - kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Wsiadłem w samochód i pojechałem do jego domu, do Grodziska Mazowieckiego. Wchodzę, a tam duży stół zastawiony do obiadu, nikogo nie ma. Wszedłem dalej i zobaczyłem zapaloną świecę i całą rodzinę modlącą się.

- Co Ksiądz myśli na temat pochowania pary prezydenckiej na Wawelu?
- Ja uważam, ze względów historycznych, że III RP jest kontynuacją II RP, a prezydenci II RP byli chowani w Warszawie, więc tam powinien być pochówek. Decyzja jest inna, ja mogę mieć swoje zdanie. Źle się stało, że rozdzielili obu prezydentów. Natomiast protesty, które się pojawiły uważam za skandaliczne, za którymi stoją politycy. Z formą tych protestów zdecydowanie nie zgadzam się.

 http://dzisiejsze-artykuly.netbird.pl/a/35965

 Portal Natrbird, 3 lutego 2010

Czy koniec prezydentury Wiktora Juszczenki polepszy stosunki polsko-ukraińskie, zwłaszcza w kontekście polityki historycznej? Czy nowa głowa państwa wyczyści te relacje z takich złogów, jak choćby gloryfikowanie Bandery?

Oczywiście, upadek Juszczenki, i to upadek bardzo spektakularny – otrzymał ok. 5 proc. głosów w pierwszej turze i zajął piątek miejsce – na pewno poprawi nasze relacje. Trzeba zaznaczyć, że w tej chwili nie mamy do czynienia z konfliktem między narodem polskim a narodem ukraińskim, czy państwem polskim a państwem ukraińskim, tylko z postępowaniem grupy polityków ukraińskich, którzy gloryfikują Ukraińską Powstańczą Armię i Banderę. Juszczenko jest szefem tej frakcji i jego odejście prawdopodobnie wyciszy te emocje.

Czy nie obawia się Ksiądz, że ewentualna wygrana Wiktora Janukowycza obudzi inne demony przeszłości? Nie musi to być przecież UPA i Bandera, Janukowycz uchodzi przecież za polityka nieprzewidywalnego.

Jeżeli chodzi o demony przeszłości, to należy pamiętać, że Europa Wschodnia od wielu lat nie potrafi tych problemów rozwiązywać. Dlaczego tak się dzieje? 50 lat komunizmu spowodowało, że wiele trudnych spraw było ukrywanych. W Polsce do roku 1989 roku nie można było mówić o Katyniu, Rosja nie chce się do tego przyznać. Sprawa Katynia wraca wciąż jak bumerang. Są też inne konflikty między narodami w wielu krajach – w Rumunii czy właśnie na Ukrainie. W takich wypadkach jest tylko jedna droga: trzeba powiedzieć prawdę i dążyć do pojednania i wzajemnego przebaczenia. Dopóki sprawa nie zostanie wyjaśniona, to pojednanie jest fikcją. Jesteśmy świadkami, że pomimo 20 lat niepodległości Ukrainy, państwo to żyje w ogromnym zakłamaniu i konfliktach. Obawiam się, że wcześniej czy później to państwo się rozpadnie, tak jak np. Jugosławia. Jeżeli chodzi o Janukowycza, to myślę, że on nie jest politykiem, który specjalnie się będzie Polską przejmować. Polska jest mu do niczego niepotrzebna, on będzie się przejmował relacjami z Rosją. Tak jak Moskwa będzie chciała, tak on będzie postępował.

Nie mniej jednak uważam, ze w Polsce demonizuje się Janukowycza. Jest to polityk, którego nie popieram, ale nie można powiedzieć, że będzie on wyjątkowo negatywny. Będzie miał zapewne wiele wad. Trzeba się jednak z tym pogodzić, że wpływy rosyjskie na Ukrainie były, są i będą. Czy wygra Janukowycz, czy Tymoszenko, to nic się w tym zakresie nie zmieni. Jedyna pozytywna zmiana będzie taka, że upadnie ta demagogia Juszczenki polegająca na budowaniu tożsamości narodu ukraińskiego na zbrodniarzach. To na pewno zostanie przekreślone. Dałbym Janukowyczowi szansę w tym sensie, że należy bardzo uważnie patrzeć, co on robi, reagować na jego ewentualne negatywne zachowania. Wątpię jednak, aby Juszczenko przejawiał antypolonizm czy antysemityzm, tak jak u Juszczenki, czy teraz w obozie Tymoszenko.

Podczas naszej ostatniej rozmowy mówił Ksiądz o wyjątkowo skomplikowanym stosunku Polaków żyjących na Ukrainie do tamtejszych polityków, co często trudno nam zrozumieć. Czy mógłby Ksiądz powiedzieć, kogo Polacy popierają w drugiej turze: Janukowycza czy Tymoszenko?

Największym paradoksem tej sytuacji jest to, że mniejszość polska – dość liczna, od pół miliona do miliona ludzi, mieszkających nie tylko w dawnej Galicji Wschodniej czy na Wołyniu, ale także w okolicach Żytomierza, a nawet Kijowa – to jednak duża grupa. Praktycznie w całości popiera ona Wiktora Janukowycza.

Dlaczego to paradoks? Niemalże wszyscy politycy polscy, począwszy od prezydenta Lecha Kaczyńskiego i ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego, uwierzyli, że to Juszczenko jest zbawcą Ukrainy.Tymczasem Polacy, przynajmniej w listach kierowanych do mnie, bądź w kontaktach osobistych, podkreślają jedno: są między młotem a kowadłem. Z jednej strony jest to rusofilizm w wydaniu Janukowycza, a z drugiej neofaszyzm w wydaniu Juszczenki. Z dwojga złego lepszy jest Janukowycz. Co ciekawe – nawet w pierwszej turze wyborów Polacy gremialnie głosowali na Janukowycza. Trzeba zrozumieć tych ludzi – są zagrożeni nie tyle przez komunistów z Ukrainy Wschodniej, co przez neobanderowców i neofaszystów, którzy pod szyldem Kongresu Ukraińskich Nacjonalistów sieją nienawiść do Polaków i do Żydów.

Dlaczego, zdaniem Księdza, Juszczenko dopiero pod koniec kadencji postarał się o uhonorowanie Stiepana Bandery jako Bohatera Ukrainy. Przecież mógł zrobić to wcześniej. Czy to ostatni rozpaczliwy gest, aby komuś dokuczyć?

Przede wszystkim oceniam negatywnie Juszczenkę jako polityka, według mnie to kompletny mitoman, człowiek, który przez przypadek znalazł się w polityce. Do chwili pierwszej tury wyborów starał się zaspokoić oczekiwania wszystkich Ukraińców. Co prawda popierał banderowców, jednak jasno się nie określał. Natomiast kiedy przegrał – przegrał w okropny sposób, to chyba pierwszy przypadek w historii powojennej Europy, gdy urzędująca głowa państwa starająca się o reelekcję dostała zaledwie 5 proc. głosów – wykalkulował sobie, że nie ma już szans zostać prezydentem całej Ukrainy. Liczy jednak na to, że przy 3-procentowym progu wyborczym, jaki jest na Ukrainie, uda mu się stworzyć w dawnej Galicji Wschodniej partię banderowską i wejdzie on z nią o parlamentu. Chyba dojdzie do tego, że Juszczenko będzie lokalnym kacykiem dla tej części kraju. Może w ogóle liczy na to, że Ukraina tak jak Jugosławia się rozpadnie. Świadczy to tylko o jego hipokryzji i o tym, że jest to człowiek, który ma bezwzględny stosunek do Polski.

Należy ubolewać nie tyle nad postawą Juszczenki – bo on się przez kilka lat wyraźnie opowiadał za banderowcami – ale nad politykami polskimi, którzy popierali go do samego końca. Jeszcze w kwietniu 2009 roku Juszczenki był w Polsce – widzieliśmy, jak prezydent Lech Kaczyński obejmuje go za szyję, całuje się z nim. W dniu dzisiejszym natomiast Kancelaria Prezydencka ogłosi, że prezydent RP nie potępi Juszczenki za gloryfikację Bandery I UPA. To są rzeczy, które świadczą o ogromnym niezrozumieniu Ukrainy. Dzisiaj jesteśmy w sytuacji, że po 20 latach to wszystko się rozsypało, tzw. polityka wschodnia, trzeba to budować na nowo, ale w relacjach z nowym prezydentem, Janukowyczem. Trzeba pilnować spraw Polski i Polaków mieszkających na Ukrainie.

Rozmawiał Maciej Sabal/Netbird.pl

]]> /index.php?page=news&kid=66&nid=2552 06-01-2010 Wywiad, ktorego udzialiłem dla Frondy